En yakınındaki kişiyi bile aslında tanımıyormuşum dediğiniz oluyor mu?

şu koskoca evrende zaman zaman anlaşılmadığımı, sözlerimin başka tarafa evrildiğini hissetmeme engel olamasam bile, inasanların kapalı kutu, duygu ve hislerini tam olarak aktaramadığını ya da hissettiremediğini düşünmeden kendimi alamıyorum, lakin!!!

her ne durumda olursa olsun insanlığın var olma sebebi olan düşüncelerimden duygularımdan ve varlığımdan vazgeçmeyeceğimi kendime alnlatmaktan asla bıkmayacağım, onlar her ne kadar anlaşılmaz davransalar da bunu görmezden gelip yooluma devam ediyorum

İnsanız hepimizde ve insan güvenilir bir canlı değil ama ben hislerimin doğrultusunda yaşarım ya severim ye sevmem ortası yoktur kimseyi hatır için idare etmem netlik en temel ilkedir benim için en son söylenecek sözü en başta söyler geçerim ilk konuşmada kimin ne olduğunu çözerim buda bana verilmiş bir yetenek kolay kolay yanılmam.

öyle anlar gelir ki hiç tanımamışım dersin. benimsersin, tanıdığını düşünürsün, varlığı huzur verir, seninle olduğunu sanarsın ama bir bakarsın ki aslında aranızdaki o bağ hiçbir zaman olmamış. gerisi boşluk.

Hiç olmuyor. Çünkü her şeye hayatta hazırlıklı olmak lazım. Ölümün bile saatini ve gününü bilemeyiz. Olmuyorsak zaten hayat ve sınav devam ediyordur.

Olmuştur abla sıradan biri neyse de uzun süre tanıdığın insanlarda olması mide bulandırıyor

Tanıdığımı düşündüğün ama aslında tanıyamadığımı fark ettiğim çok insan oldu. Yine de akıllanmıyorum

50 yıllık ilişkiler senı yanlış tanımışım diye sonlanırken birini tanımak ciddi manada emek vakıt ve baglılık ister

Bu çoğunlukla olan bir durum
Kim olursa olsun zamanla değişir
İyi veya kötü yönde

Insan tanimanin neti yok. 60 yaşında da yanılabilirsin :)

Bir günde yabancı düştüklerimiz oldu. Oluyor yani.

Azcık geç olmuş ama olsundu 😂 öğrenmenin yaşı yoktur 😂