Esinize her zaman guvenir misini yoksa ic sesinize mi?

Eşim cerrah, kendi hastanesinde çalışıyor. Hastanenin çoğunluk hissesi bana ait ama ben daha çok yasal ve dış ilişkilerle ilgileniyorum, yönetimi profesyonel ekibe bırakıyorum.

Geçtiğimiz gün eşimin odasına uğradım, kapı yarı açıktı. İçeriden bir kadın sesi duydum, eşimin asistanı olan doktordu. Kadın “siz benimle çok ilgileniyorsunuz, kendimi özel hissediyorum” diyordu. Eşim gayet net bir şekilde “yanlış anlama olur mu, her asistanımla ilgilenirim” dedi. Kadın buna rağmen “ben herhangi bir asistan mıyım hocam?” deyip öpmeye kalktı. Eşim “ne yapıyorsun, evine git” dedi.

Ben o sırada içeri girdim ama hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Eşim o anda bana bir şey anlatmadı, sadece ortamı toparladı.

Akşam eve gelince kendi anlattı. Benim sakinliğimi görünce “sen biliyor muydun, bu ne sakinlik?” dedi. Ben de “her şeyi duydum, kapıdaydım ama bana orada neden anlatmadın?” dedim.

Eşim “anlatsam o sinirle ne yapacağını bilemedim, sakin şekilde anlatmak istedim” dedi. Sonra onu “kovdun mu?” diye sorduğumda savunmaya geçti, biliyorsun zaten bu is son firsati eger kovarsam “kariyeri biter, kul hakkına gireriz” diyerek hala o kadını koruyor. Bende karismiyorum ama o kadindan cok rahatsizim.

Benim içimde şimdi şu soru dönüp duruyor:

Ben bu olayı bir kere yakaladım ama acaba daha önce de yaşandı mı, yoksa bu gerçekten ilk miydi?

Siz olsanız ne yapardınız?

Eşinizin iyi niyetine güvenir misiniz, yoksa asla riske girmez misiniz?