Ben genelde ev insanıyım ama arada dışarı çıkmazsam da kafayı yerim. Evde olmak güzel; kendi alanın, sessizlik, rahatlık… kimse karışmıyor. Film açarsın, atıştırmalık bir şeyler yersin, keyifli. Ama uzun süre evde kalınca da insanın içi daralıyor, sanki dünya senden geçip gidiyormuş gibi hissediyorsun. O zaman da dışarı çıkmak iyi geliyor; biraz yürümek, arkadaşlarla buluşmak, kalabalık görmek. Yani öyle ya tamamen evci ya da tamamen dışarıcı değilim. Moduma göre değişiyor.
Eskiden mekan mekan gezip yemeklerine ve gösterilen ilgi alakaya kendimce puan verip arkadaşlarıma tavsiye ederdim. Her gittiğim mekanda da fotoğraf çekinirdim. Şimdi dışarıdaki her şeyin lezzeti kaçtı. Kahve bile evdeki filtre kahvenin yerini tutmuyor.
Anlamı kalmadı ki eskiden sinemaya giderdik mesela şimdi sinema filmleri rezalet sadece para odaklı yapımlar. Ve aslında dijitaldeki işler daha başarılı oluyor bence.
Eski samimiyetler zor değil insanlar birbiriyle yarışıyor sıkıntı orada başarılı olarak görüyorlar birbirinden zengin güzel rahat vs olmayı. Sosyal medya zehri ne yazıkki
Ben hep evdeyim senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep eve kapalı geçti ömrüm evde tükeniyor ama dışarı çıkmak isterdim eve kapalı yaşamak olumsuz etkiliyor