Hiç kimsesi yokmuşçasına yalnız hissetmesi, sadece kişiden mi kaynaklıdır?

Bence birinin kimsesiz hissetmesi sadece kendinden kaynaklı olmaz. Çünkü bazen gerçekten kimse kalmaz. Aileyle bağ kopar, arkadaşlar uzaklaşır, insanlar kendi hayatına dalar. O kişi de yavaş yavaş içine kapanır. Sonra da dışarıdan bakınca kimsesi yokmuş gibi görünür ama aslında o hâle tek başına gelmemiştir. Tabii bazen insan da kendi duvarını örer. Güvenmek zor gelir, kimseye derdini anlatmak istemez. Bir süre sonra gerçekten yalnız kalır çünkü kimse yaklaşamaz. Ama bu bile tamamen kendi suçu değildir; yaşadıkları, gördükleri, kırıldığı şeyler insanı o noktaya getirir. Yani kısacası, yalnızlık çoğu zaman hem insanın yaşadıklarından hem de çevresinden kaynaklanıyor. Sadece kendi hatası diyemeyiz. Bazı insanlar o hâle itiliyor resmen.