Arkadaş sahibi olamamak?

Liseden sonra asosyal oldum, mezun senelerine kalınca anksiyetenin de etkisiyle dershaneye de gitmedim. Sadece anksiyete değil de dershaneyi verimli de bulmadığım için gitmedim. 4 sene sınava hazırlandım ve bu 4 sene hayatımı bitirdi diyebilirim, çok büyük hata yaptım. Hem sosyal olarak bittim hem de adam akıllı bölüm kazanamadım. Uyku düzenim olmadı, kilo aldım, saçlarım döküldü ( tam kel olmadım neyseki 😀). Her neyse, karakter olarak da değiştim. Normalde ciddi olmama rağmen insanlarla kolayca arkadaş olup muhabbet edebilen biriyken kimseyle arkadaş olmak istemiyorum o 4 senenin ardından. Tanışıp konuştuğum kişiler olsa bile samimi olmuyorum, merhabalaşma seviyesinde kalıyorum. ( oda arkadaşımın numarası bile yok bende, düşünün). Yaşıtlarımın kalabalık halde gezip kahkaha attıklarını gülünce sinir oluyorum ( gereksiz ciddiyet hatta kıskançlık belki) sonra da üzülüyorum, onlara kızmaktan vazgeçiyorum. İnsanlara karşı hep tetikte olmak iyi hissettiriyor, mesafeli biri olarak bilinmek istiyorum. Yalnız kalmaktan mutluyum hedeflediğim şeyleri başarınca ( çok az hedefim gerçekleşti gerçi) ama diğer yandan insanlarla paylaşmak da istiyorum. Kişiliğimde çok çelişki var. İnsanlarla tanışmak için kendimi zorluyorum ama olmuyor. Arkadaşlık seviyesine ulaşamıyorum ve daha fazla da kasmak istemiyorum. Hep böyle mi kalacağım acaba? Bazen ailem bile dalga geçiyor son yıllardaki asosyalliğim ve ciddiyetim ile, çok kez tartıştık
Arkadaş sahibi olamamak?
Cevapla