Doğum günğ kutlayan bir kişi bile yok çok yalnızım değil mi?

Kıyamam ya seni yaptığın yoruma bakılırsa hayat çok yormuş
Ben de 47. yasindayim ve mitolojik zumruduanka kuşu gibi küllerinden doğan bir geçmişten gelen bir insanım Bu platformda çok kez yazdım
Seni üzmek kırmak incitmek istemem

Bak ya
Al dinle o zaman

47. yasindayim Erzincanliyim Alevi Bektaşi inancına sahip bir ailenin çocuğuyum Annemle babam akraba halasının oğlunu almış annem Babami mide kanaması sonucu 91 de yitirdim 92 de Erzincan depreminde enkazdan çıkmış bir insanim babamın vefatı sonrası annem kısa süreli bir evlilik yapıp ayrıldı ben ve kardeşim rahmetli buyukbabam ve nenemin yanında kaldık annemle uzun bir süre sonra bir araya geldim babam da alkol sigara uyuşturucu madde hersey vardi 40. yasindaydi öldüğünde Uzun süre psikolojik tedavi gören bu nedenle psikiyatri hastanelerinde yatan bir insandı Anneme bana kardeşime şiddet uygulayan bir insandı Sonrası annem vereme yakalandi ve kapatılan Heybeliada senatoryumunda yatmisti Sonrası mide kanaması ve beyin kanaması geçirdi ciddi anlamda sağlık sorunları ile ugrasiyor emekli 63. yasinda ve aynı yerde çalışmaya devam ediyor
Modern çağın en büyük şairlerinden Ataol Behramoglunun Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var şiirinin bir yerinde Acılarda sevinçler gibi olgunlaştırır insanı der Ve şiirinin son mısraları Hayat insana sunulmuş bir armağandır diye biter
Ve ben bir elim annemin bir elim kardeşimin üzerinde olması nedeniyle evlenip çoluk çocuğa karisamadim önceliklerim vardı

Herkesin bir öyküsü var. yani