Hiç arkadaşı olmayan birisini görseniz acırmisiniz?

Hiç arkadaşı olmayan birini gördüğünde aklıma ilk gelen şey acımak değil, merak ve anlayış oluyor. Bu kişi neden yalnız, çevresiyle anlaşamıyor mu, utangaç mı, yoksa yeni bir yere mi geldi? diye düşünüyorum. Çünkü yalnızlık her zaman olumsuz bir şey değildir; bazı insanlar kendi seçimleriyle yalnız kalıyor, bazıları ise fırsat bulamıyor. Önemli olan onun huyu, tavrı ve muhabbeti eğer bunlar uyuyorsa oturup konuşurum, küçük bir sohbetle arkadaş olma şansı veririz. Yani yalnız olması insanı tanımadan onun hakkında acımaya değil, yaklaşmaya daha çok götürür.