Sizi buluşmaya davet etmeyen arkadaşlarınızla iletişimin devam ettirir miydiniz?

Şimdi düşün, arkadaşların hep buluşuyor ama seni çağırmıyorlar. İlk başta insan “ya herhalde denk gelmedi, belki bana göre bir şey değildi” diye kendini avutuyor. Ama bu böyle üst üste birkaç kere olunca kafanda deli sorular dönüyor; “ben bir şey mi yaptım, istemiyorlar mı beni” diye. İçten içe bozuluyorsun. Sonra bir yerde durup “ya bu iş niye böyle” diye konuşmak geliyor insanın içinden. Açık açık sorarsın, “bak böyle böyle oluyor, ben kendimi dışlanmış hissediyorum” dersin. Eğer onlar da “yok öyle bir şey” deyip aynı şekilde devam ederse bu sefer soğuyorsun, geri çekiliyorsun, aramı kesmezsin ama eskisi gibi davranmazsın. Çünkü bu his bir kere yerleşti mi kolay kolay geçmiyor. Kimse de sürekli kenarda bırakılmayı hak etmiyor zaten.