Annem yasayamadigi hayatı benim yaşamamı istiyor?

Annem kız olduğu için dedem onu okula gondermemis. Sonra gelen ilk görücüye annemi 17 yaşında evlendirmis. Ve babam da akıl sağlığı pek yerinde olmayan bir adam. Elbette ki asla mutlu bir evlilik olmadı. Hergun kavga vardı babam annemi döverdi. Annem hamileyken bile anneme igrenc şeyler dermis ve döverdi yine. Ve fakirdik de. Ama şimdi annem sen oku diyor benim yaptığım gibi böyle deli adamlara katlanma diyor. Eğer okuyamazsan çalış kendi ayakların üzerinde dur diyor. Ve annem zaten çok hasta. Ölmesinden de korkuyorum. Ama annem o şekilde deyince çok üzülüyorum. Neden ben? Neden annem değil? Onun neden böyle bir hayatı oldu? Eğer annemin dediği gibi kendi ayaklarımın üzerinde durursam sanki vicdan azabı cekecekmişim gibi geliyor. Neden annem değil diye. Gerçekten çok kötü hissediyorum. Keşke annem ve diğer tüm hayalleri, hayatları çalınmış kadınlar da benim kadar şanslı olsaydı