Hayat neden bu kadar sıkıcı ve umutsuz?

Ben bu hayatta hiç bir şey istemedim yemin ederim istemedim tek bir hayalim vardı herkes gibi annem babam yanımda olsun birazcık azıcık olsun sevsinler beni kimse gibi ev araba lüks bir hayat istemedim daha geçen yıla kadar da ikinci bir kıyafetim yoktu evet hayatım boyunca çalıştım didindim henüz daha yedi yaşındayken işe başlamak zorunda kaldım okul yüzü görmedim kimse gibi oyuncak bebeğim olmadı parka salanmadim bayram kıyafetim olmadı iki kıyafetler bazen arkadaşlarım bir yerlere giderdi bende ablamın gömleğini alıp gizli gizli giyerdim o işten gelmeden çıkartıp yerine koyardım hayatım hep böyle geçti üçüncü bir kıyafetim olmadığı için de yıkandığı zaman öyle nemli nemli giyerdim hatta bir yıl boyunca bir üst bir alt kıyafetim vardı ikincisi çok sonradan oldu içten gülümsemek nedir bilmedim bu yaşıma kadar elimde avucumda ne varsa gitti sonra dedim Kendi kendime umudum var onu yetirme diye onu da çok değer verdiğim yapmaz dediğim sevdiklerim aldı her gün uykusuzum çünkü başımı koyduğum yastık değil geçmişim ve sabaha kadar uyanık kalan sabah olunca da sersem gibi evin içinde dolaşıp duran ben kimi suçlamam lazım sizce hayatımı umudumu elimden alanlara mi yoksa beni uykusuz bırakan yastığa mi siz karar verin