Ölen kişilerin sonsuza dek aramızdan gittiği ve asla geri gelmeyecekleri gerçeği çok acı değil mi?

Evet, çok acı. Ölen birinin sonsuza dek aramızdan gitmiş olması, onu bir daha asla göremeyecek olmak, sesini duyamamak, dokunamamak. Bu, insanın en derininde bir boşluk yaratıyor. Çünkü ölüm, geri dönüşü olmayan tek gerçek. Zamanla alışılıyor derler, ama aslında alışılan şey kaybın kendisi değil; onun yokluğuyla yaşamayı öğrenmek. Eksik kalıyorsun. Günlük hayat devam ediyor gibi görünse de, bir yanın hep yarım kalıyor ve o boşluğu hiçbir şey tam olarak dolduramıyor. En çok da paylaşamadıkların acıtır insanı. Söylenmemiş sözler, sarılamadan vedalaşmak, son bir kez bakamamak ve sonra, “keşke”lerle dolu bir sessizlik başlar ama yine de, sevdiğimiz insanlar bizde iz bırakır. Onlar gider, ama anıları kalır. Sesleri bazen bir rüzgârda, kokuları bir eşyada, varlıkları bir rüyada geri gelir. Fiziksel olarak gitmiş olsalar da, içimizde yaşamaya devam ederler. Bu gerçek çok acı, evet ama o acının kendisi bile sevginin büyüklüğünü gösterir. Çünkü derin acı, derin sevgiden doğar.