Şu anda sahip oldugunuz seyleri kendi emeginizle mi elde ettiniz yoksa ailenizin size sunduğu fırsatları mı kullandınız?

12 yaşımdan beri çalışıyorum.
Okuldan sonra yarım zamanlı başladığım dönemlerden şimdiki yaşıma kadar. O zamanlar babamı hep 2-3 işte çalışırken görürdüm, zoruma giderdi. Daha o yaşlarda, “Babam bizim için 2-3 yerde çalıştı, sıra borcumu ödemeye geldi,” diye düşünürdüm. Oysaki baba o, bakması gerekiyordu zaten ama köyden sırf bizim daha iyi bir hayat sürmemiz için apar topar gelmişti, hiçbir şeyi yoktu. Bir eş, iki çocuk (bir süre sonra 5 kardeş olduk) yükü çoktu ama hiç şikayet etmedi. 12 yaşıma geldiğimde bir işe girdim. Öyle çok harcama yapan bir kız değildim hiç, ağzım var dilim yoktu. Bir şekilde babama borcumu ödüyordum ne de olsa. Zaman geçti, 19-20 yaşlarına geldim. Allah var çoğu zaman parasız da bırakmazdı beni ama bir yere kadar sürdü bu durum. Bizim ailede ya da çevrede diyeyim kızlar belli bir yaşa geldiğinde gözden çıkarılır. Bu yaşlara geldiğimde artık kendim için birikim yapmalıyım dediğim an işler tersine döndü. Genç kız olmuştum, eve göre evlenecek gidecek bir kızdım. Babamın gizli gizli hâlâ benim için bir şeyler biriktirdiğini bilirdim ama yine de emeğimin karşılığını tam alma arzusu içindeydim. Bir süre alabildim de. Kitaplar, defterler, hobilerim için gerekenler ve biraz altın birikimi yaptım ama bu onlara yeterli geldi. Bir süredir de onlara ev almak için çalışıyorum. Ev kredisi ödüyorum.


Bir durdum dedim ki, “Nereye kadar Berfin? Hep onlara mı yapacaksın?” Babamı çok severim, annemle her zaman anlaşamasak da onun da yokluğuna dayanamam. Ama nereye kadar? Evlenene kadar mı? Ben evlenmeden de hayatı görmek, bilmek istiyorum. Böyle oldukça kendime yöneldim, kendimi geliştirdim. Kötü mü oldu? Hayır. Ama bedenim artık fazlasını kaldırmıyor.


Etrafa bakıyorum öyle şanslı insanlar var ki. Niye hayat bana daha adil davranmadı diyorum. Bu durum beni üzse de alıştım. Şimdi böyle şikayet eder gibi oldum ama yine olsa yine böyle yapardım biliyorum. Onların rahat etmesini istiyorum bir yandan. Kendi evlerine rahatlıkla yaşasınlar, mutlu olsunlar istiyorum.

Ailemin bana verdiği imkanları kullanıyorum... ben babamın prensesi olarak büyüdüm ona en çok cevap verebilen çocuğu benim ama onu en çok düşkün olan çocuğu da benim. Emekçiye saygımız sonsuzdur ihtiyacım olduğunda helal olan hiç birşeyi yapmaktan gocunmam şimdi de gocunmuyorum ki zaten. Ama ilerde bir gün ailemin imkanlarını kullanmış olmaktan rahatsız olucağımı hiç sanmıyorum aksine desteklerini sevgilerini verdikleri değeri hatırladıkça mutlu olucağıma inanıyorum. İnsanın ailesiyle mutlu ve huzurlu olması ben yalnız başardım demekten çok daha güzek bence. Başarı senin ve başardığında içinde hiç bir burukluk olmayacak. Eksik hissetmeyeceksin ve bu ailen sayesinde