Babamın gözünde onu dolandıran abim kadar değerim yok?

Biraz uzun oldu ama çok alıcı şekilde anlattım, abilerim ablalarım ne olur bir akıl verin daha gençliğimin başındayım ne yapacağımı, be tepki vereceğimi bilmiyorum.

18 yaşındayım. Hiç şımarık bir çocuk olmadım, hiç söylenmedim, hep halime şükrettim, hiç ailemden isteklerim olmadı, çevremin sahip olduklarına tabiki de özeniyordum, ama hiç istemedim. İki senedir okul çıkışı çalışıp, okul harçlığımı çıkardım, bir yandan da aileme verdim o parayı. Bir kez olsun anne şunu istiyorum, baba şunu al diyemedim. Çünkü oldum olalı annem hep içime fakir psikolojisini işledi, babam da hep ailesin tek kuruş harcamayan bir cimri oldu. Annem paramız yetmesine rağmen, her şeyin en ucuzu, en kalitesizinden alırdı, çünkü kendi parasıydı, babam anneme tek kuruş vermezdi, babam tüm parasını bizden saklar, param yok derdi. Neyse işte öyle böyle büyüdüm, kendi ayaklarımın üstünde durmayı öğrendim. Çok alçak gönüllü ve fedakar bir yapım var. Bir yandan okula gittim, bir yandan işte çalıştım, eve gidince de evde çalıştım, yemek pişerken, yemeğe yardım eder, bulaşıkları yıkar, evi süpürürdüm. Hafta sonları ve tatillerde de her şeyi ben yapardım, kahvaltı, öğle yemeği, akşam yemeği, çay kahve (bundan söylenmiyorum çünkü yemek yapmayı seviyorum sabahtan akşama kadar mutfakta durup sadece yemek yapabilirim), temizlik, çamaşır, bulaşık, ödevlerime de anca vakit bulabiliyordum. Çok şükür derste derse konsantre olduğum için, o zaman anlayıp, eve geldiğimde çok çalışmama gerek kalmıyordu. İşçi arıları gibi her yere koşturmama rağmen ailemin gözüne hiç giremedim. Babam abimle ablamı el üstünde tutar, benim yüzüme bile bakmazdı. Onlar istediklerini giyerdi, ben giyemezdim, onlar istediği yere çıkar, ben çıkamazdım, onlar tatile gider, ben gidemezdim, sebebi de küçük ve saf olmammış. Bunları yapmaya aklım yetmezmiş, başıma bir iş gelirmiş. O kadar şey yaşayamadım ki… ablam geceleri evden kaçar sevgilisiyle görüşürdü, ben arkasını kollardım, ama ben okulda bir erkekle yan yana gelince evde kıyamet kopardı, bana etmediği laf kalmazdı. Bana zerre değer vermiyorlar, beni çok çabuk gözden çıkarıyorlar. Mesela babamın evde aradığı traş makinasını bulamadığım için 6 ay küs kalmıştık, arkamdan ş*refsiz k*hpe demişti, ben de duymuştum, o da duyduğumu anlamıştı. Odama gidip tüm gece ağlamıştım. 6 ay boyunca aynı evde birbirimize tek kelime etmedik, daha sonra bayramda barıştık. Abim evlendi gitti, babamın 700 bine yakın parasını dolandırdı. Babam onunla küs olduğunu söylüyor millete ama abim bize gelince oturup karşılıklı çay içip sohbet ediyorlar, gülüyorlar. Ben bir traş makinesini bulamadım diye 6 ay konuşmadı, ama oğlu onu dolandırdı oturdu onunla çay içti. Ben el kızı mıyım anlamıyorum, beni neden sevmiyor anlamıyorum… abim ablamla, ya da kuzenlerimle oturur sohbet eder, şakalaşır, dertleşir. Bana bir kez olsun kızım bir derdin var mı yok mu diye sormadı. Neden böyle yapıyorlar, her gece bunu düşünüp ağlıyorum, sevgilim tarafından da aldatıldığım zaman seni ailen bile sevmiyor ben diye seveyim demişti. Nerede hata yapıyorum sevilmesi bu kadar zor mu bir insanım?