Evlenmek hayatın sonu gibi değil mi?

Niye kendimizi bir tanımlamanın içine sokmaya muhtaç hissediyorsunuz.
Başkalarının sizin adınıza oluşturduğu kalıpların içine hapis ediyorsunuz?
Yacaklarınızla mutsuz olduğunuzu bildiğiniz halde mutlu olacağınız hissinin peşindesiniz?
Bir şeyi yaşamadan başka yaşanmışlıkla bakarak iyi veya kötü olacağı hissi içinde gidip geliyorsunuz?
Açık olmam gerekirse anlam veremediğim bir konu var.
Bir birey düşünün cinsiyeti fark etmeksizin.
Bir şeyler yapmak istiyor.
Bunun için adımlar atıyor (ilişki , özel hayat , iş hayatı adına ne demek isterseniz.) ve bir noktaya geliyor.
Kendini mutsuz hissediyor.
Mutsuzluğa ulaşana kadar geçen zamandan oluşan , gelişen durumları mimarı ve tercihleri yapan kendisi.
Neden gittiği yolun yol olmadığını en başta belirlemekten uzak , aldığı veya alması gereken kararların sahibi bir başkası.
Başka açıdan bakalım.
Tercihler kendisine aitken neden suçlu bir başkası?
Hiç bir şey bir son olamaz.
Sorun olan kişinin yaptığı kötü tercihlerin getirdikleri sonuçlardır.
Kime sorarsanız sorun ister bekar , evli olsun.
Herkesin ortak cümlesi mutlu , huzurlu , sağlıklı bir hayat , yaşam.
Çok güzel.
Peki ne yapıyorsun?
Kimi evlilik der , kimi kaliteli yaşam, kimi birikim der.
Uzun zaman oldu duyamadım insan olmakta ısrarcıyım diyeni.
Şunu çok net söyleyebilirim.
İyiler iyileri , kötüler kötüleri tercih eder.
İyinin kötüyü tercih etme ihtimali yok.
Çünkü rahatsız olur.
Fakat iyi olduğunu zannedip kötüyü tercih etme ihtimali mümkün.
Sormamız gereken (kendimize) yegane , değişmeyen soru ve sorular şunlar olmalı.
Ben kimim?
Ne istiyorum?
Neyi hak ediyorum?
Kapasitem ne?
Neyle ve ne şekilde mutlu olurum?
Beni hangi tür insan mutlu edebilir?


Zor olan aslında hayat değil.
Hayatı oluşumu içinde olan ve onun oluşumda süre gelenler.