Kalabalık içinde yalnız hissetmek, toplum normlarının bir sonucu mu?

Merhaba, lütfen tamamını okuyunuz. Şöyleki benim okulundaki herkes çok şımarık , çocuksu ve zorba. Bende onlar gibi olmak isterdim ama çocukken ailevi maddi problemler yüzünden erken olgunlaşmak zorunda kaldım çok kitap okuyan, düşünen ve marjinal biri olmaya çalışıyorum hayattaki yegâne amacım budur. Ancak lisede yurtta da kalıyorum ( hiç arkadaşım olmadı tüm eğitim hayatımda) . Ve burada erkek yurdu olduğundan sürekli zorbalamaya , pisletmeye , hakaret etmeye yer arayan insanlar olduğundan ve ne yazık ki herkes böyle olduğundan ( çok iyi bir gözlemciyim ) hiç arkadaşım yok ve yurtta okulda sosyal bir bağ olmadığı zaman tek bir kişiyle bile içiniz daralıyor hüzünden nefesiniz kesiliyor ağlıyorsunuz. çok denedim hocalara sordum, internette yapmacık bile olsa bir arkadaşlık ilişkisi nasıl kurulabilir araştırdım ama olmuyor onlardan çok farklıyım onlar tacizi hakareti şaka zannediyorlar halbuki ben bunun gibi konularda taviz veremem bu benim öz saygıma ters. Ve artık yalnızlıktan yalnız kalmaktan başım ağrıyor ağlıyorum, kitap okuyamıyorum , dikkat problemlerim var , başarım düştü. Ben ne yapmalıyım cidden tek istediğim benim gibi akıllı saygılı sevgiyi paylaşabilen biri?

Bana öneride bulunur musunuz?