İnsan kalabalık arasında neden derin bir yalnızlık hissine kapılır?

Şundan kaynaklı olduğunu söyleyebilirim. Devir artık sahte insanlarla, sahte mutluluklarla ve sahte yaşamlarla dolu. Ve insanlar da bu şizofreniden büyük keyif alıyorlar.

Fakat duygu sahibi ve duygu yüklü insanlar, realist hayatın hem acısını hem tatlısını da yaşayıp, hayatını devam ettirdiği için, o sahte hayatlar bize uzak kalıyor. Bundan dolayı da yalnız hissediyoruz.

İstemediğim bir ortama girdiğimde bende kendimi yalnız hissederim. Hatta sesiz olurum. Bir kenara çekilip kendi kendime takılırım ve bir an önce ortamı terk etmek için can atarım. Onun dışında yine ortamda sevmediğim bir insan varsa onunla iletişime geçmemek ve muhatap olmamak için tek takılmayı, sessiz kalmayı seçerim. Buda yalnız kalmama neden olur. Ayrıca tanımadığın insanların olduğu bir yerde bu konu içerisine dahil olabilir. Soruyu görünce üniversiteye ilk başladığım gün aklıma geldi. Kuzenim beni kayıt ettirmeye beraber gitmiştik. Kayıt işleminden sonra o tekrar memlekete döndü. Ben okulun önünde bir banka oturdum ve ilk defa yalnızlık hissettim. O zamana kadar tek başıma şehir dışına tabii ki çıktım ama o gün farklıydı. Ağlamaklı oldum konuşamadım. Yutkundum durdum. Arkadaşlar çağırdı yanlarına gitmedim. Bankta öylece kalakaldım. Demek ki öyle günler geliyor ki gerçekten yalnız kaldığımızı hissediyormuşuz.

genellikle kimse kimseye yardım etmek istemiyor artık bu yüzden ama yine de umut var benim psikoloğum işi olduğu halde uzaktan geliyorum diye sadece benim için yerini 1 saatliğine açmıştı