İnsanları memun etme çabası büyük bir eziklik değilmi ya?

Kendi ihtiyaçlarını sürekli ikinci plana atmasına neden oluyorsa bu aslında eziklikten ziyade içsel bir değersizlik hissinin yansımasıdır. Birinin sevgisini onayını ya da takdirini kazanmak için kendini sürekli şekilden şekle sokmak zamanla insanı kendi kimliğinden uzaklaştırır ve bu durum en sonunda yorgunluk kırgınlık ve içten içe öfkeyle sonuçlanır. Çünkü ne yaparsan yap herkesi memnun etmek mümkün değildir ve bu uğurda kendini tüketmek kendi hayatını yaşamayı bırakmak demektir. O yüzden asıl güçlü duruş başkalarını mutlu etmek için değil kendini kaybetmeden ilişkiler kurabilmektir..