Bu evlilikte yalnız kalan ben miyim?

Eşimle tanıştığımızda ikimiz de aynı bankanın merkezinde çalışıyorduk. İkimiz de işimize bağlı, düzenli, hayalleri olan insanlardık. Onun hırsına, zekâsına, çalışkanlığına hayran kalmıştım. Evlenince hayatımızın daha da güçleneceğini, birlikte çok daha ileri gideceğimizi sanıyordum.

Ama evlendikten sonra her şey tersine döndü. Bir gün geldi ve işinden istifa etti. 'Ben bu hayatı istemiyorum, kendi hayallerimin peşinden gitmeliyim' dedi. O an düşündüm; belki bu da bir cesaretti, belki ben destek olmalıydım. Ama sonrasında gördüm ki o hayallerde, aslında ben yokmuşum.

Şimdi günlerce balığa gidiyor. Sabah çıkıyor, akşam gelmiyor. Bazen 2-3 gün eve uğramadığı oluyor. Telefonunu kapatıyor, ulaşamıyorum. Evde tek başıma yemek yiyorum, tek başıma uyuyorum. Birlikte kurduğumuz bu yuva artık sadece benim varlığımda ayakta duruyor.

Onu hâlâ seviyor muyum bilmiyorum. Ama emin olduğum tek şey şu: Bu evlilikte yapayalnızım. Eşim yanımda ama aslında hiç yok. Bir zamanlar kariyeriyle ışıldayan adam, şimdi kendi içine kapanıp bana yabancılaşmış durumda.

Ben artık sabrımı mı tüketiyorum, yoksa sevdiğim adamı kaybetmekten korktuğum için mi hâlâ buradayım... emin değilim. Siz olsaydınız, böyle bir evliliğe devam eder miydiniz?

Bu evlilikte yalnız kalan ben miyim?
Cevapla