Duyguları mış gibi yapar mısınız?

Bazen öyleymiş gibi davranıyorum. Mesela panik gibi davranıp aslında çok sakin oluyorum. Bildiğin rol yani. Bir ortamda mutlu gibi davranıp bir parçamın o ortama hiç uymadığını hissetmiş de olabilirim. Empati ise yine kavramsal olarak bildiğim bir konsept. Yani gerçekten empati kurabildigimi zannetmiyorum. Örneğin bir insan hastadır, anlıyorum seni hastasın, hasta hasta da gelmişsin çalışıyorsun, zorlandığını farkedebiliyorum derim ama kendimi gerçekten onun yerine koyduğumu düşünmüyorum. Ben de hastayken çalışabilirim, o an bunu bile aklıma getirsem bu empati kurmak olmuyor ki..

Empati bana göre birini anlamak ve anladığını ifade etmektir. Yani bu kavramda hiç bir duygu yok gibi. Onunla aynı duyguları paylasabilsem sempati oluyor, sempati de benim yapamadığım bir şey galiba.

Mesela dün restoranda ödeme yapmak için beni biraz beklettiler, bu bekletmeye karşı anlayış gösteremedim. Orada sohbet ediyorlardı, kadını da tanıyorum aslında. Yarın görüşmeyecegim gibi davrandım. Bağırıp çağırmadım ama vücut dili yüz mimikleri orada sıkıntılı bir durum olduğunu belli ediyordu. Orada empati kurabildigimi düşünmüyorum. 2 dk beklemek çok şey değil ama orada ben beklerken kafaları rahat şekilde sohbet edip haber de verilmesine rağmen kaplumbağa gibi hareket etmelerine sinir oldum. Şimdi olsa yine tepkim aynı olurdu.

Bu gerçek empati duygusu ve anlayış yok gibi hissediyorum, sadece bazı zamanlar rol yapabiliyorum. Bir arkadaşım zor bir insan olduğumu söyledi ve artık görüşmüyoruz. Bu bana haksızlık gibi geliyor, onu da anlıyorum sonuçta zor bir insanla gorusmemeyi tercih edebilir. Ama böyle olmayı ben seçmedim ki. Eminim aranızda benim gibi hisseden insanlar vardır...