Baba Olmayı Hak Edemeyenler?

Şu yaşıma baba tarafından kadar sevgi görmedim. Şakalaştım anlamadı kızdım anlamadı sevdim anlamadı artık hiç bir şey yapmamaya karar verdim. Bir kız çocugu olarak ilk sevgimin babamdan gelmesini bekledim o ise hep araya mesafeler koydu koydu.


Sen kız çocuğusun şundan uzak dur sen kız çocuğusun bundan uzak dur yaklaşma eteğini indir onunla konuşma suraya bakma ellerini sallama başını eğ daha neler neler. Bir baba olarak sokakta yürürken elimizi tutmayı bıle cok gorduler.


Ben farkındalık yarattım ama bütün bunları farkettiğimde küçüktüm ve hayali bir babam vardı babamın her nedensiz azarlamalarında onun kollarına sığındım resimlerini çizdim akrabalarımız babalarıyla çok iyi anlaşırken benım kı nıye böyle diye sormakdan kendımı alamadım hiçbir zaman. Büyüdükçe arkadaşlarıma hayalimdeki babamdan bahsettim hep o bana kızmaz o bana şunu alır bana prensesim der diyerek büyüttüm kendimi kandırdım hep.


Belirli bir yaşa geldiğimde aslında sadece bende olmayan bir şey olduğunu fark ettim çoğu kişi babasından çekiniyor çoğu nefret ediyordu. Ergenlik zamanlarındakı arkadaşlarım küfürler yağdırıyor evden kaçıyor kötü alışkanlıklar ediniyordu sırf babaları yüzünden okulu bırakıyorlardı o zaman anladım ki Türkiye'deki baba figürü insanlara yanlış empoze edilmiş baba olmak eve ekmek getirmek olarak algılanmış halbuki baba olmak sahiplenmek, sevmek, korumak en azından sıcak bir sarılıştı. Baba olmak herkesin harcı değil bunu anlamıştım baba olmayı eve ekmek getirmek ama çocuklarına ve karısına hakaret ederek istediğini yaptırabileceğini sanan yüzlerce erkek dışarıdaydı. Benim gibi yüzlerce çocuk böyle büyütülmüştü..


Sadece baba olmak evine bakabiliyor olmak değil o eve her geldiğinde ''yaşasıın babam geldii'' çığlıklarıyla karşılanabiliyor olmaktır onlara sevgiyi hissettirmektir işyerindeki sıkıntıları işyerinde bırakıp ailesiyle iyi vakit geçirmektir çocuğunu cınsıyet ayrımlarıyla kısıtlamak değildir. İyi bir ''baba'' olun.