Ailenden birileri sana zarar vermiş olsaydı, çevrendeki insanlara anlatabilir miydin?

Özel hayatımı, yaşadıklarımı, problemlerimi kimle yaşamış olursam olayım ne yaşanmış olursa olsun kalkıp herkese anlatmam. Kendime yakıştırmam. Sevmem bu tarz şeyleri. Kimse kimsenin psikoloğu değil, herkes yargılamaya hazır. Problemim kimle/kimlerle ise onlarla çözerim, kimsenin de ruhu duymaz.

Taciz, tecavüz, istismar vb ise mutlaka anlatılmalı ancak ülkemizde pekcok insan buna cesaret edemiyor çünkü cogu zaman anneler dahi sen yanlış yorumluyorsun, sen sebep olmuşsundur gibi söylemlerle evlatlarını sindiriyorlar. Karnında büyüdüğü annesi dahi sahip çıkmıyorsa çoğu insan da boyun eğmeye, ölene kadar utanarak belki de kendinden tiksinerek bir sürü travmayla hayatına devam etmeye çabalıyor.

Günümüzde birçok kadın çoğu zaman yaşadıkların içe atmayı tercih ediyor maalesef bu da kötü sonuçlara yol açabiliyor. Bana gelince evet anlatırdım çünkü şiddete sessiz kalmak daha kötü olayların yaşanmasına sebep olur.

Şiddet gördüğüm yerde kalamam desem de günümüzde maalesef bunu yaşayan ve sesini duyuramayan çok kadın var. Bu aile yapısına çevresinin gerçek destek vereceğinden emin olmasına bağlı diyorum