Evlenmemek esiksiklik ya da yetersizlik olarak mi görülüyor?

Aslında bu hissettiğin şey sadece sana özel değil; Türkiye’de (ve birçok başka toplumda da) “evlilik” hâlâ bir “başarı”, “tamamlanma” ya da “normallik göstergesi” olarak görülüyor. Bunun sebebi bireysel tercihlere saygı eksikliğinden çok, toplumsal beklentilerin yüzyıllardır aynı şekilde işlenmiş olması. İnsanların “neden evlenmedin, çocuğun yok mu?” diye sorması aslında onların kendi değer dünyasının yansıması. Çünkü çoğu insan hayatın “doğru akışının” okul → iş → evlilik → çocuk → torun şeklinde olduğuna inandırılmış. Bu zincirden çıkınca seni eksik ya da sorunlu görmek çok daha kolaylarına geliyor.
Ama gerçekte evlenmemek bir eksiklik değil, tamamen kişisel bir seçim. Evlilik de çocuk da kimse için “başarı belgesi” değil. Senin de dediğin gibi, bir deftere imza atmak bir beceri değil, sadece bir tercihin resmileşmesi. Üstelik senin yaşadığın travma da bunu daha da derinleştirmiş Bir kere ağır bir hayal kırıklığı yaşamışsın, güven kırılmış. Böyle bir şeyden sonra “evlenmekten soğumak” ya da “çocuk istememek” çok insanca. Şunu da unutmamak lazım Evlenmek istemeyene “niye evlenmiyorsun?”, çocuğu olmayana “niye çocuğun yok?” diye soranların çoğu aslında kendi hayatlarından tatmin olmadıkları için başkasının hayatına karışıyor. Kimi gerçekten merak ediyor, kimi de senin dediğin gibi “kendi kaybettiklerinin acısını” dışa vuruyor. Sonuçta senin bedenin, senin hayatın, senin seçimlerin. Evlenmemek, evlenip çocuk yapmamak ya da evlenip mutlu olmamak tamamen kişisel bir mesele. Asıl yobazlık, bunu anlamadan başkasının hayatına “eksik, yanlış” damgası vurmaktır.

Hayattaki en büyük başarıyı evlenmek olarak gören acizlerin uydurması o. Daha kendisini idare edemeyenler, hem kendilerine hem başka birine hem de çocuklarına eziyet ediyorlar.