Evlenmemek bir tercih mi, hayatın getirdiği bir dayatmanın tercih gibi görünmesi mi?

Aslında evlilik bir mecburiyettir.. Kimse kabullenmesede öyledir. Neden mi?

20 yaşındasınız. Bir sürü arkadaş bir sürü sevgili , ilgi güzel söz duyabileceğiniz seçenekler çok.

40 yaşındasınız. O çevre o dostlar evli artık. Her istediğinizde bulaşamaz. Yaşıtınız insan yok. Artık sohbetleri gezmeleri , dertleşmeyi yapacak dostların sana değil hayat arkadaşlarına önem veriyor.. Akşam kapıyı kapattığınızda teksiniz..

Ve sonunda acaba, biri olsa beni dinlese önemsese , dertleşsek diye düşünceler başlar..

Artık eski kadar seçicide olmazsınız.. Sohbeti olsun yeter dersiniz. Aylarca hissettiğiniz o eksikliği biri gelip doldurduğunda mutluluktan evet evlenmeliyim dersiniz..

Aslında görüldüğü gibi, tamamen çıkar işidir evlilik.. Tek yapmanız gereken size bunları vereni kaybetmeye çalışmak ve ömrü öyle bitirmektir.. Yalnız kaldığımız için severiz..

Yani belirli bir yaşa kadar sanırım benim için evliliği geç yapmak bir tercihti önce hayatın tadını ve yapmak istediklerine odaklanıyorsun sonra hedeflerin veya yapmak istediklerine ulaştığında o haz ve doyumu aldığında hayat bir anda başka hedefler koyuyor aynı şeyler mutlu etmiyor flötlerin oluyor ama evliliğe uzaksın çünki hala hayatın doyumsuzluğu var belki herşeyim var istediğim yere gidebiliyorum zaman sorunum yok ama içimde bir aile olamamanın boşluğu var

Bence çocuk isteyen erkek evlenmeli. Hatta her çocuk isteyen de değil, çocuğunun bahtını yapabilecek olan evlenmeli. Ben hayatımın hiçbir anında çocuk sahibi olmak istemedim. Mantığım evlilik istemiyor. Duygularım istiyor. Çocuk sahibi olmamak koşuluyla duygularımı dinleyebilirim.

Istekler doğrultusunda olan bir şey evlilik sadece evlilik cüzdanından ibarettir yoksa tanıdığınm arkadaşım 17 senedir bir bayanla sevgili ve daha mutlular