Samimiyetin sınırı olmalı mı?

Evet, samimiyetin mutlaka bir sınırı olmalı.

Çünkü sınır olmayan yerde, zamanla saygı da kalmaz.

Samimiyet güzel bir bağdır. İnsanlar arasında güveni, rahatlığı, içtenliği getirir. Ama dozunu kaçırdığında, özellikle sınırlar çizilmediğinde, bu samimiyet haddini aşmak haline gelebilir.

Bir noktadan sonra insanlar şunu unutmaya başlar:

"Yakın olmak, her şeyi söyleme ya da her şeyi yapma hakkı vermez."

Fazla samimiyet, bazen insanların seni ciddiye almamasına neden olur.

Özelini fazla açarsan, karşı taraf bunu bir gün sana karşı kullanabilir.

Sürekli anlayış gösterirsen, bu hoşgörü değil, mecburiyet sanılabilir.

Her şeye güler geçersen, içten değil, umursamaz biri gibi algılanabilirsin.

Samimiyetin sınırı; saygının başladığı yerdir.

Ne çok mesafeli, ne de çok açık…

Ne duvar gibi soğuk, ne de her kapıyı açık bırakacak kadar kontrolsüz.

Yani samimiyet, insanı insana yakınlaştırır.

Ama sınır, bu yakınlığın sağlıklı kalmasını sağlar.

Sınır yoksa, samimiyet bir noktadan sonra kırgınlığa, yorgunluğa ve hatta pişmanlığa dönüşebilir.

O yüzden en iyisi:

Samimi ol, ama kendini ezdirme.

Açık ol, ama herkese değil.

Yakın ol, ama nerede duracağını bil.