‘Samimiyet‘ artık zor bulunan bir şey mi?

Samimiyet her yerde, herkes çok kolay bir şekilde samimiyeti görebilir.

Ama gördüğümüz hakiki bir samimiyet midir, yoksa '' nezaketen '' bir iyilik sunma seansı mıdır, bunu zaman gösterir.

İşin bir de öte yanında, insanları da bu hakiki samimiyet sunamamalarından ötürü de kınayamıyorum. Neden bilir misiniz? Zira toplumda artık maalesef samimiyet sunmayı pişman etmeden, verilen yüzün akabinde astar istemeyen ve çıkarlarına alet etmeye kalkmayan çok az insan var. Mutlaka sunduğunuz samimiyette alt bir mesaj arıyor insanlar, hal böyle olunca da maalesef ne hakiki samimiyete denk gelebiliyoruz kolay kolay, ne de bizler sunabiliyoruz çok kolay bir şekilde...

Yine de varlıklar içerisinde mantık ve ahlak ile şereflendirilmiş olan böylesine özel bir varlık olmak dahi yeterlidir yaşamaya, biz sunalım ki samimiyeti, yeryüzündeki iyilikler hiç bitmesin.

Samimiyet..

Kelime olarak bile insanın içini ısıtan, özlem duyulan belki de eksikliği hissedilen sıcak bir kelime...
"Eskiden insanlar daha samimiydi" diye bir tezim var...
Bugün gelişen dünya ile birlikte, bizler toplum olarak bazı şeyleri kaybettik..
Bunun en başında ise "Samimiyet" geliyor sanırım...

• Samimiyet; içten ve kalpten olan bir sevgi.
• Karşılıksız sevgi ve saygı. Gösterişten ve dünyevi çıkar beklentisinden uzak davranış..
• Hâl ve hareketlerinde Allah'a yönelmek, yalnız onun rızasına talip olmak demektir...

Günümüzde zor mu bulunuyor, evet...
Ama imkansız değil..
Gerçek samimiyeti bulunca ise, asla bırakmamak, sahip çıkmak gerekir diye düşünüyorum.