Silmiş gibi yaptığınız ama silemediğiniz bir "arkadaşınız" kaldı mı geçmişte?

iyi gunler. baslıga gore cevaplayabilirsiniz direkt.

bana gore yakin bir arkadasi kaybetmek sevgiliyi kaybetmekten bile daha zor. dun ogleden sonra adliyede, ilkokul 4. sinifa kadar ayni sınıfta okudugum ve bir donem cok yakin arkadas oldugum bir kızı gordum. zaman zaman aklima gelirdi ama uzun zamandır gelmemisti, instagramina falan da bakmamistim. uzaktan gorunce tanır gibi oldum, o da beni tanıdı. ayakustu konustuk. staj yapiyormus bir yerde, alttan birkac dersi varmıs okulu uzayacakmıs muhtemelen. ben de kendimi anlattim, ikimizin de isi vardi hemen uzaklastık. ama sonra o kizla neden senelerdir konusmadigimi hatirlamaya calistim, 3. sinifa kadar cok yakin arkadastik, evlerine gittigimi hatirliyorum. 4. sinifta ogretmen herkesi rastgele bir yere oturtmustu, ben öznur diye bir kizla oturuyordum. biraz s*lak bir kizdi, diger kizlar onu dıslardı. ben de sıra arkadasım oldugu icin onun uzerinde bir gozetim yükümlülügüm oldugunu dusunuyodum herhalde ki hep öznurla takılırdım. sonra diger kizlarla benim de aram belki bu sebepten ama bir sebepten bozuldu, o sene oyle gecti, biz yeni bir yere tasındık ve arkadaslarimı orada bıraktım. oznuru da. neyse. keske bu arkadasimla bir sekilde bulussak ve ilkokul arkadaslarımızın adini hatirlamaya calisarak onlari facebook ve instagram'dan stalklasak. dogukan diye bir cocugu dövmüstük mesela birlikte. guzel gunlerdi.