Boşanmış çocuklu biriyle bekar olarak evlenir miydiniz?

Görüşmek zorunda çocuğu var

İşte adam da der ki sen kimsin? Karısı olarak baktığımızda sen kadının kocasısın ama çocuk olarak baktığımızda ki onu ilgilendiren çocuk sen hiçbir şey konumunda oluyorsun öyle olunca da senle görüşmez

İstemem tabi kim ister ki? Ama çocuk olunca mecburiyet doğuyor. Yoksa ne münasebet tabi.

Ben zaten evliyim ilk aşkımla hemde. Peki sen neden pişman oldun? İlk evlilik miydi?

Herkes dengi dengine bence ve çocuk varsa kimse eski eşinden tamamen boşanmış sayılmaz o aradaki en büyük bağ

Herkes dengi dengine bence

Tabikide öyle herkes dengi dengine bu her anlamda geçerli bekar bekarın halinden anlar boşanmış boşanmışın hatta boşanmış ve boşanmış çocuklu bile birbirinden anlamaz çünkü o çocuk sahibi değil aynı durumları yaşaması gerek. Ve ne kadar severse sevsin bir sinir anında ağzından kırıcı bir şey kaçırabilir burası dünya böyle yani

Bu sığ değil hayatın gerçekleri? Sivri ve realist bir insanım. İnsan sarrafı oldum insan ilişkilerinde baya iyiyim. Ben kendimden bile örnek verebilirim. Gerçekten iyi biriyim ama sinirlerine hakim olamayan bir insanım ve evliyim mesela eşim de benim gibi biri. İlk aşkımla evliyim. Deli gibi sevdiğim bir insan ama beni sinirlendirse ağzıma geleni derim aynı şekil oda bunu yapar. Öfke kontrolümüz yok. Ve o biriyle evli olsaydı bu benim bir saniye aklımdan çıkmazdı. Onunla da şunu yaptı etti diye ve inan yüzüne vururdum kabul etsem bile o sinirlilik anıyla. Ve etrafa baktığımda bizim gibi olmayanlar da dahil net olsun gerçek dünya olsun ne kadar severse sevsin sakin biri de olsa herkes bunu düşünür ve çoğu da karşı tarafa yansıtır. Bu sığ cahillik değil realistlik kusura bakma ben dünya gerçeklerine gözümü kapatamıyorum. Dediklerimde tek yanlış yok. Bekar bekar evlendik ikimizden biri daha önce bir şey yaşamış olsaydı böyle sorun illaki olurdu ama eşit olarak evlendiğimizde ben ya da o o hakkı birbirimize vermiş olmadık. Hele boşanmış çocuklu biri bekarla ya da yine boşanmışla evlense çocuğun babası ya da annesiyle görüşecek illaki görüşmek zorunda ve çoğu insan da bunu istemez yorumlarda da görüyorum bende olsam istemem ama bu bir mecburiyettir o yüzden herkes dengiyle olmalı. Bu sadece evlilik değil kültür gibi şeylerde de aynı üzgünüm hayatın gerçekleri alice harikalar diyarında değiliz.

Gerçek böyle ama ister kabul et ister etme. Yani bu benim düşüncem değil bu istisnalar dışında genelde insanların düşünceleri. Hepimiz insanız sakin de olsak sinirli yapılarımız da olsa. Hepimiz bir anlık sinire yenik düşebiliriz ya da söyleyebiliriz. Benimle alakası olmayan öyle ne insanlar gördüm. Ve bunu yaptığı içinde kimseye kızmam normal insani duygular ondan diyorum davul bile dengi dengine. Son bir örnek vermek isterim oda kültürle sınıfla alakalı olsun. Bir arkadaşım var annesi babası eğitimli okumuş insanlar ama öyle zengin değiller arkadaşım şu an evli kendinden 15 yaş büyük ve acun gibi zengin biriyle evli. Kız da öyle kültür sorunu pek yok çünkü zaten aileden öyle olmasa da çevresi hep zengindi alışmış yani. Ama evlendiğinde düğün bile yapmadı. Kendi ailesi ve onun ailesi aşırı ters insanlar giyim tarzları konuştukları konular her şey. Ve arkadaşım önceden zengin biriyle evlenmek istiyorum dediğinde içimden hep derdim ki sen istiyorsun da aileyi hiç düşünmüyor musun? Aileler de önemli sonuçta. Arkadaşım bunu gram düşünmemişti o hep ben kültürlüyüm diye baktı ama benim aklıma ilk gelen oydu. Cidden de şimdi resmen ailesinden utanıyor evet aileden utanmak çok kötü bir şey onlar bakmış bu yaşa getirmiş ama baktığımızda ne kocası ne onun ailesi akrabası alakası yok düğün olsaydı aşırı sırıtacaktı aşırı büyük dedikodu olacaktı baya sosyete insanlar. Kız bunun sıkıntısını yaşıyor mesela böyle çok örnekler var. Bunu söylemek istedim. şu an ben ilk sevdiğim adamla evliyim mesela durumlarımız eşit bekar evlendik sınıf farkı yok arada 3 yaş var ailelerde aynı ondan rahatım.

Ben yazdım sen okuma aklı başında realist başka biri okur yani ben hiçbir zaman boşuna parmağımı yormam merak etme sonuçta tek sen görmüyorsun bunları. Senin canın yanmış ondan sana ters geliyor gerçekleri söylemek her zaman boynumun borcu olmuştur.

Evet aynen çocuklu özellikle büyük sıkıntı

Evet genelde annede oluyor ama orada asıl anlatmak istediğim fiziken anne yanında olsa da sonuçta adamın bir çocuğu var hem görüşecek hemde var yani arada büyük bir bağ var. Biz kadınlar isteriz ki erkeklerin de her şeyi bizimle olsun çocuk falan bunlar en güzel duygular. İşte yeni eşler arasında sorun olabilir.

Peki neden?

Yani eski eşiyle mi alakalı bence ondandır

Belki karakterindendir bilemem ama eski eş olmak zorunda çocuk var sonuçta

Hayır ben ilk aşkımla aşık olduğum adamla evliyim

Profilim pembe? Cinsiyet karmaşası yaşayan biri değilim sana yanlış geliyorlar. 11 yıllık kullanıcısıyım buranın.

O onların sorunu. Evli ve hamile bir kadınım. İşsiz değilim ki kadın profiliyle erkek olayım. Yapacak çok işe sahibim. O bekar Abaza erkeklerin işi.

Tanıdığı insanları bile umursamayan biriyim sence tanımadığım birini umursar mıyım? İnsan seven biri değilim. O yüzden inanıp inanmaman umrumda değil ☺️☺️ ne yazık kiiii

Benim sorumda her şey sadece benimle alakalı

Biraz hayatı sevmeyi dene

Hiç belli olmuyor direkt hayatı sevmiyor gibi duruyorsun

Süper

Benim hayatı sevmemek için nedenim yok ama insanları sevmemek için bir hayli çok var

Bebekten bahsediyorsun galiba

Sen bebeği nasıl başkalarıyla bir tutarsın? Onun annesi benim ona taparım sevmek aşık olmak bile az kalır. Dışarıdaki sıradan insanlarla o bir değil asla.

Şimdi sana nasıl hitap edeyim bilmiyorum ama ben sınırları olan mesafeli bir insanım saygı saygı saygı hayatta ki en önem verdiğim şey ve bu kim olursa olsun geçerli en yakınım olmasının önemi yok ve kendini seven değer veren biriyim. Ve bizim Türk milleti de saygıyı sevmiyor yani başkasına göstereceği saygıyı sevmiyor. Bu tabi yaşadığın çevreye şehire falan da bağlı olabiliyor. Çünkü insanlar saygı gösterdiğinde kendi konfor alanından çıkacaklarını sanıp panik yaşıyorlar oysa ki saygı göstermek hiç zor değil. Ve ben insanları sevmeyerek onlarla muhattap olmayarak kendime saygısızlıkta yaptırmış olmuyorum haksızlıkta olumsuz hiçbir şey de. Çoğu insana garip geliyor ama sonra dedikleri tek şey sen haklıydın sen en iyisini yapıyorsun. Benim için kök aile kurduğum aile ve iki dostum o kadar.

Olayı çok farklı anlamıyorum. Herkes benim hayat yaşantımı çok farklı buluyor ama hep dediğime geliyor. Sınırlarımı belirlediğim de bana saygısızlık yapamıyorlar yaparsalar zaten hayatımda olmayacaklarını biliyorlar ve olmuyorlar da zaten. Yani ben tolerans gösteren biri değilim. Aile odaklıyım sadece. Böyle sınırlarını bilmeyen saygısızlık yapan insanları sevmiyorum tanıdığım çoğu insanı hatta hepsini sevmiyorum şu bahsettiğim kişiler hariç. Laubali insanlardan hazmetmiyorum biri benim akrabam yakınım diye bana istediği gibi davranamaz illa sövmek dövmek gibi şeylerden bahsetmiyorum saygı sınırları içinde yavşk olmadan konuşacak. Ama etrafa bakıyorum benim gibi katı olan yok ama bil bakalım ne oluyor hep bir kazık yerler ya da abartılacak kadar bir şey olmasa da kesin üzülürler sinirlenirler ben olumsuz duygulardan muafım.

Başka insanlar tarafından üzülmek sinirlendirilmek gibi gibi insanı mutsuzluğa sürükleyecek şeyler yani. Muhattap olmayınca kökten sorun çözülüyor. Sadece gerekli olan insanlarla o an konuş bitti oda dışarıdaki hayatımızda konuşmamız gereken mecburi insanlarla saygılı sınırını bilen iyi insanlarsa konuşmaya da devam ederiz elbet. Ama çoğu insan anlattığım gibi olduğu için ben insan sevmiyorum diyip geçiyorum böyle.

Saygılı iyi insanlarla herkes muhattap olur bir psikolojik bozukluğu yoksa eğer kişinin. Ama böyle kendini bilmez insanlar olursa tabi konuşmak istemezsin insan sevmiyorum der geçersin. Hayatta pek az şeyi seviyorum ondan dolayı. Biraz da çeken bir yanım var. İstemediğin ot burnunun dibinde biter derler ya o şekil.