Yalnız büyüyen insanlar hakkında merak ettikleriniz var mı?

Ben yurtta büyüdüm maalesef hiç ailem olmadı. Anne baba var ama sadece biyolojik olarak varlar.
Bu konuda yardımcı olamam size.

Ben 6 yaşımdan 18 yaşıma kadar yurtlarda kaldığım için anne ve baba yokluğuna alıştım. Yani şu an sadece kimlikte isimleri var. Bazen "ölseler üzülür müyüm acaba?" diye düşünmeden edemiyorum. Bir abim var ve o bana anne, baba, arkadaş, sırdaş oldu. O babamla görüştüğünde, babam abime benim için "insan babasını hiç aramaz mı?" diye soruyormuş. Hiç aklıma gelmiyor ki yani özlemiyorum ki arayayım. Maddi olarak da pek faydası olmadığından bayramlarda ve nadiren tatillerde iletişim kurarız.

Yalnızlığa alıştığımı sanıyordum ama en çok geceleri zor oluyor. Yani balkondan dışarıya baktığımda pencereden ışıkları görünen her evde ayrı bir hikaye olduğunu düşünmek beni üzüyor.
Ben bu hayattaki varlığımı sorgulayıp kafayı yememek için kendimi başka şeylere veriyorum.
Mesela asosyal büyüdüm ama bu sayede yeşilaycıyım. Ne sigara, ne alkol, ne uyuşturucu ne de karı kız ortamım oldu. 15 yıllık devlet memuruyum. Yani tam evlenilecek insan profili gibi görünüyor ama ben aile ortamını hiç bilmediğim için kimseyi sevemiyorum. Her şeye çok yabancıyım.

Bir küçük eylül meselesi filmini izlediysen oradaki Tekin "Tek" karakteri gibiyim. Yıl başında hayatıma birisi girdi ve ben resmen onun sayesinde insan içine çıkmışım. Şimdi ayrıyız ve ben onu sevdiğim için mi özlüyorum yoksa alışkanlıktan dolayı mı bilemiyorum.

Hayır aslında ilk değil yani ilk sevgilim o ama ondan önce 5 kişiyle birlikteliklerim oldu.
Fakat sadece onunlayken aile gibiydim sarıldığım hissettiğim huzuru daha önce hiç hissetmemiştim.
Çok sevdiğim bir söz var; İş Çıkışı Evi Arayıp bir şey Eksik mi dediğinde "Tek Eksiğim SENSİN" Diyebilen Biri Olmalı İnsanın Hayatında...
Bunu whatsapp profilime yazmıştım.
Onun yanına giderken "markete gidiyorum bir şey eksik mi?" dediğimde "sen eksiksin" demişti. Yol ortasında 35 yaşında adam utanmasam ağlayacaktım yemin ederim.
Ve ben canım gibi onu kaybettim. Ne yazık ki cinselliğe çok düşkün olduğum için bu sitede anonim olarak kızlarla konuşmalarımı mesajlarımı yakaladı. Şimdi her şey bitti diyor. Geceleri geç saatlere kadar kapısında bekliyorum ama geri dönmüyor.

ya o da bana diyor ki ben mi yetemedim ya da istediğin bir şeyi mi yapmadım falan ama öyle bir şey değil işte sadece alışkanlık yani ondan önce neredeyse hep bu sitede vakit geçirirdim cinsellikte takılırdım
bir an boşluğuma geldi "nasıl olsa kimse kimseyi tanımıyor" diye düşünüp bir hata ettim.

Ne açıdan şanslı?
Ben aile hasretiyle büyüdüm. Ne anne, ne baba vardı yanımda. Bir abim ve bir ben hayata dört elle sarılmaya çalıştık. Kendi kendimizi büyüttük. Çocukluğumuzu yaşayamadık. Bu nasıl bir şans olabilir ki? Tek şanslı olduğum konu devlet korunmaya muhtaç çocuklar yasası çıkardığı için memurluk hakkımız var.

Ne diliyorsanız Rabbim önce size nasip etsin inşallah.
Kendi ayakları üzerinde duruyor olmak çok güzel bir şey ama gerçekten ben 18 yaşımda memur oldum. Yaz tatilinde bile çalışıyorum. Yaşıtlarım gezip eğlenirken benim çalışmak zorunda olmam çok zor oluyor.

Ben de çocuk olmayı çok isterdim. Sizin yaşınızda olup üniversite okumayı, arkadaş çevresi edinip eğlenmeyi isterdim.

Amin inşallah 🌹