Yalnız yaşayanlar var mı?

15 senedir bir fiil yalnız yaşıyorum. Aşırı rahat ve keyifli önemli olan kendinle vakit geçirmeyi sevebilmek. Ama insan belli bir süreden sonra bir sese soluğa ihtiyaç duyuyor. Bunun için şimdilik bir kedi aldım, umarım bir gün evime bana sonsuza kadar adımla seslenecek kalıcı bir misafir gelir.

Uzun zamandır tek yaşıyorum herkes özeniyo kıskanıyor imreniyor ulan bende öyle yaşasam diyor. Ama davulun sesi uzaktan hoş geliyor. Benim yerimde olsalar 1 ayda kafalarına sıkarlar. İyi yanaları var ama görülmeyen yanları var. Sırf evde bi ses olsun diye izlemediğin televizyonu açmak. Yanlışlıkla evde yaşamayan insanlara seslenmek.. Bomboş odalarda gezmek.. Bazı piskolojik durumların içine girme.. İyi yanlarıda var kapı açık işemek istediğin gibi arkadaşınla sevgilinle takılmak istediğin saat girip çıkmak vs. Ama bunlar bi yere kadar günün sonunda bomboş sepsessiz 4 duvar arasında kendi kalbinin iç sesinle baş başasın..

İnsandan insana değişir bu. Benim ruhuma ve hayat hakkında ki anlayışıma tamamen uygun yalnız yaşamak. Yalnız gezmek, yalnız yolculuk yapmak, yalnız tatil yapmak vs. Zaman zaman arkadaşlarla bir araya gelirim ama yalnızlığı daha çok seviyorum. Yalnızlığa mahkum değilim yalnızlık benim tercihim. Eğer tercihen kişi bunu istiyorsa ozaman evet ultra rahat olur.

Ama benim gibi insanların toplum içinde azınlık olduğunu farkettim. İnsanlar daha çok yanına bir eş bir dost veya akraba falan istiyor en kötü. Yalnızlık onlar için bir zorunluluk oluyor bu yüzden hoşlanmıyorlar.