Şükretmekten bıktım artık kurtarmıyor dayanamam patlarım?

ne tatile gidebiliyorum ne dışarıdan yemek yiyebiliyorum ne pahalı kıyafet satın alabiliyorum alma ihtimalim olsa da cihatçı ailemden korkup giyemiyorum anca eve kapanıyorum odada oturuyorum her gün bunun olması artık öylr bir yetti ki şükretmeyi red ediyorum artık 22 yaşındayım ailem istemediği için lisede bıraktım liseyi bile tam okumadım beni isteyen erkeklerin hepsi de sanayide çalışıyor asla hayallerimle uyuşmuyor. keşke bu ülkeden ailemden bu tiplerden ve bu kültürden kurtulabilsem ama ben doğuştan kaybetmişim ekonomik bağımsızlığım da yok zaten kafeste kapana kısıldım anca oturuyorum ama bu saatte sonra dönen şansa bir tekme de ben vurarım 10'lu yaşlarımı zerre yaşayamadım o yetmedi 20 yetmez gibi üstüne 2 sayısı da eklendi artık önüme fırsat gelirse o fırsatı boğarım o sinirle bu saatten sonra hiç bir şey önemli değil bütün yaşam hevesim benden alındı ama internete bak 17 yaşında babadan zengin kızlar çırılçplak soyunup istediğini yapıyor bu dünya o kadar adaletsiz ve ikiyüzlü ki artık hiç bir şey istemiyorum 10'lu yaşlarım gitti zaten herkesin suçu en çok bu kültürün hayatımı mahveden bu ülkeyi sevecek değilim evet keşke isveçte falan doğsaydım. ama zaten yaş geçti benden keşke hiç doğmasaydım.