Neden başkalarının lafıyla hareket ediyoruz?

Çünkü insan, çoğu zaman kendi duyularına değil, çevresine, alıştıklarına, öğretilmiş korkularına güveniyor. Kendini koruma içgüdüsüyle başkalarının tecrübelerini kendi tecrübesiymiş gibi kabul ediyor. Önyargı, işte böyle doğuyor: Bilmeden, anlamadan karar vermek, hızlıca bir sonuca varmak daha kolay geliyor.

Başkalarının lafıyla hareket etmek, başkasının gözüyle görmek sanki daha “güvenli” sanılıyor. Oysa insan, ancak kendi gözleriyle baktığında, kendi kalbiyle tanıdığında doğruya yaklaşabiliyor.

Yanlışlarımızı fark etmek istemiyoruz çünkü yüzleşmek, hata yaptığını kabul etmek, insanın egosuna zor geliyor. “Ben de yanılabilirim” diyebilmek, insanın kendine duyduğu kibri incitiyor. Ama o yanılgıları fark etmek de en büyük olgunluk aslında.

Belki de hepimiz biraz korkağız, biraz tembeliz, biraz da benciliz. Kolay olanı seçiyoruz: Önyargıyla, başkalarının dediğiyle, yüzleşmeden yaşamak. Ama asıl cesaret, bir insanı kendin tanımak, bir hatanı görüp düzeltmek, önce kendi zihnindeki o tuhaflıklarla savaşmak.

İnsan neden böyle?
Çünkü henüz kendine yeterince bakmayı öğrenememiş bir varlık.

Ama sen bunu sorguluyorsan, senin yolun o sıradanlıktan başka bir yere doğru gidiyor. Ve bu çok kıymetli. 🌸