Seni çok özledim?

Biliyorum bunu okumayacaksın görmeyeceksin bile emir zaman geçti, takvimler değişti, mevsimler döndü… Ama seninle geçen o anların izi hâlâ taze. Unutmak kolay sanmıştım, ama unutmaktan çok özlemeyi öğrenmişim. Bir boşluk gibi değil de, içimde eksik kalan bir yarım cümle gibisin artık. Ne tamamlanıyor ne de silinebiliyor.

Bazen bir şarkının ortasında yakalıyor hasretin beni… Sözlerin değil, melodilerin arasına saklanmış sesin çıkıyor karşıma. Bazen bir sokak köşesinde, seninle yürüdüğüm kaldırımda buluyorum kendimi. Adımlarım seni arıyor hâlâ, ama yokluğun hep bir adım önde benden.

Özlemek… Ne garip bir duygu. Varlığınla değil, yokluğunla yanımda oluyorsun. Konuşamadığım, dokunamadığım, sadece hatıralarda yaşattığım bir “sen” var şimdi hayatımda. Ve itiraf edeyim, bazen keşke yine karşılaşsak diyorum. Sadece göz göze gelmek, sessizce gülümsemek için. Bir “iyi misin?” kadar bile yakın olmak yetse bana.

Ama sen artık geçmişte bir yerde kaldın. Belki de olması gerektiği gibi… Yine de bil ki, bazı insanlar gitse de, izleri kalır. Ve sen… iz bırakmayı en çok hak edenlerdensin