Uzun oldu ama içimi boşalttım?

Ben ailemden yana çok şey yaşadım. Üniversite okumak dışarı gittim bir sene sonra kavga dövüş geri dönmek zorunda kaldım. Üniversiteyi kendi memleketim de ailemin yanında bitirdim. Ama ne o zamanlar ne de şimdi ailemle zaman geçirmek istemiyordum. Eskiden daha kolaydı en azından kendimi sabunabildiğimi kendimi biraz daha hissediyordum. Benden 6 yaş küçük olan ama daha kalıplı olan ve kız kardeşim var. Bana aşırı bağlı ama ben değilim. O da küçüklüğünden beri benim gölgemde ezildi ama bunu benden daha ziyade yine bunu aile yaptı. Sonrasında bu öfkeye dönüştü ve saldırganlık başladı. Benimle yarışmaya çalıştı. Dönemsel olarak bir benimle yarışıyor bir beni üstün buluyor ve annemde iyi ya da kötü hep onu koruyor. Beni çocuğumu ezemezsin diyor. Kısacası annemle anne kız değil elti, gelin kaynana gibiyiz. Bende zaman içerisinde yaşadığım baskılar şiddet sebebiyle iyice kendi hayatıma döndüm. Ailemle yanyana zaman geçirmek bir dk bile oturmak beni boğuyor. Rahatsız ediyor. Sanki onlar zehirli bir sarmaşık gibiler benden uzak dursunlar onları görmeyim istiyorum. Ve artık zarar görmemek için hem anneme hem kardeşime tahammül etmeyeceğim şeylerde pireyi yakıp gitmek yerine sakin kalmak zorunda kalıyorum. Geçen sene 3 kere evi terkettim ama böyle zamanlarda gittiğin yerler bile sana 3 gün tamam diyor sonra gözüne bakıyorlar. Ayrıca sözleşmeli hemşireyim çalışıyorum ayrı eve çıkayım dedim babam ona bile müdahele etti. Çıkamadım şimdi evlilik arefesindeyim ama uzağa gideceğim 4 ayım var. Ve şu an 4 ay bile gözüm de 2 sene gibi geliyor. Çünkü aileme tahammül edemiyorum çok zarar gördüm. Benm uzak dursunlar istiyorum. Akşam eve gitmek istemiyorum kaçmaya çalışıyorum. Uzun yazdım ama içimi boşaltmak istedim. Bilinçaltım mı böyle napabilirim bilmiyorum.