Dert mi ağır, yoksa biz mi büyütüyoruz?

Dert mi ağır, yoksa biz mi büyütüyoruz?
Belki de dert ne ağır ne hafif… Asıl mesele, o derdin hangi yaraya dokunduğunda. Çünkü bazen küçücük bir söz, yıllarca sakladığın kırgınlığı kanatır. Bazen de koca bir fırtına, içini bile kıpırdatmaz. İnsan en çok, içinde sustuklarıyla yorulur.
Yani dert değil bizi ezen… İçimizde büyüyen sessizliktir, anlatamadıklarımızdır, sarılamadıklarımızdır. kalbin yalnızsa, omzun boşsa, gecen uzun, sessizliğin yankılıysa ağır gelir her şey. İnsan bazen bir ‘nasılsın?’ sorusuyla iyileşir, bazen bir sarılışla unutur bütün yüklerini.
Belki de dertleri biz değil, yokluğunu hissettiklerimiz büyütüyor. Sevdiğin yanındaysa, en fırtınalı gece bile huzura döner. Ama o yoksa… Sessiz bir yağmur bile kasırga gibi gelir. Yani mesele dertte değil… Yanında kimin olduğunda.

Bu soru, insanın iç dünyasının en derin yerlerine dokunur. Cevabı da çoğu zaman hem evet hem hayırdır. Dert bazen gerçekten ağırdır, taşımaya çalıştığın yük sana ait olmasa bile sırtına binmiştir. Yaşadığın kayıplar, haksızlıklar, yalnızlık, gelecek kaygısı… Bunlar küçümsenecek şeyler değil. Herkesin dayanma noktası farklıdır, bu yüzden bir başkasının “bunda ne var” dediği şey seni gerçekten yıkabilir.
Ama bazen de insan, yaşadığı şeyin ağırlığını zihninde büyütür. Çünkü çözüm gücünü değil, çaresizliğini besler. Düşünceler döner durur, kendi içinde bin kere aynı acıyı yaşar, çıkışı değil karanlığı konuşur. Bu noktada dert ağırdan çok, zihnin onu nasıl yorumladığı devreye girer.
Yani bazen dert ağırdır, bazen biz büyütürüz. Ama en çok da ikisi birlikte olur. İnsan yaşadığını küçümsememeli ama kendini de yükün altında ezilmiş gibi bırakmamalı. Ne kadar ağır olursa olsun, insanın taşıyamayacağı dert yoktur ama bazen nasıl taşıyacağını öğrenmesi gerekir. Yardım istemek, dinlenmek, yön değiştirmek, hatta sadece susup ağlamak bile o yükü hafifletir.
Unutma, bazen derdi hafifleten şey, onun büyüklüğü değil, senin onunla konuşma biçimindir.

Dert ağır... Bunu yaşarken öyle net hissediyorsun ki biri abartma dediğinde bile canın daha çok acıyor. Çünkü bazı şeyler sadece başa gelince anlaşılıyor. İçinden çıkamadığın düşünceler, boğazına oturan kelimeler, uykusuz geçen geceler...

İnsan bazen sadece nefes almak isterken bile yoruluyor. O yüzden dert küçümsenmez. Herkesin taşıyamadığı bir yükü vardır, dışardan küçük görünse bile içinde dağ gibi durur...