Geçmişte başarılı bir iş hayatım vardı, yeni projeler yeni girişimlerde bulunmak doğamda vardı. Ve eşim de anaokulunda çalışıyordu. Kendisine anaokulu alabileceğimi, uygun fiyatlı fırsatlar olduğunu, gelirimizi bu şekilde artırabilceğimizi söylediğimde istemedi, sorumluluk almaktan hep kaçınırdı. Turizm gibi branşlarda ise asla iş yapmamı istemedi, aşırı para kazanırsam paranın bizi bozacağını düşünürdü, babasının annesini yıllarca aldatması gibi şeyler yaşayacağımızdan korkardı hep. Sonra benim işlerim bozulmaya başladı, üstüne türlü belalar, türlü şansızlıklar ve türlü türlü beceriksizliklerim eklenmeye başladı. Osmanlı'nın çöküşünden beter şekilde çökmeye başladık. Ama bir şekilde kızımın giderlerini, kurslarını vesaire ödemekte hiç problem yaşamadık. İstediği gibi gezdi tozdu da, ama ben yanında yoktum, sürekli evde çalışmak durumunda kalıyordum. İlk bir iki yıl sorun yoktu, ekonomik güçsüzlüğümüzün üstüne Türkiye'deki ekonomik çöküntüler ve zamlar üst üste gelmeye başladığı dönemde dişil enerji videoları izlemeye başladı. Her gün yatmadan önce dinlemeye başlayıp, gece boyunca da kulağında o olumlamalar çalmaya devam ediyordu. Şu tarz olumlamalar:
- Şu anda hayatıma akan servet için minnettarım.
- Hayatın sunduğu tüm güzellikleri almaya layığım.
- Harika harcadığım her dolar bana katlanarak geri döner... vesaire
En hafiflerini yazdım buraya... Bunları dinlemeye başladıktan sonra, gözümün içine bakan o kadın, her halimle beni sevdiğini hissettiren o kadın, Seninle nerde olsam yaşarım, samanlık olsa farketmez diye bana destek olan o kadın gitti... Yerine bambaşka bir kadın geldi.. Artık, para bitti bana para gönderceksin. Onun şusu var busu var, millet şunu alırken biz evimizi arabamızı sattık, onlar mal mülk ediniyo, biz geri gidiyoruz, boyacı bile her hafta karısını yemeğe çıkarıyo biz 1 yıldır çıkmadık. vesaire.. Bu tarz şeylerle beni yemeye, değim yerindeyse boğmaya başladı. Zaten ekonoik çöküntürnün stresiyle başetmeye çalışan ben üstüne bunlarda eklenince iyice çöktüm ve bana bir tükenmişlik geldi oturdu. Artık ne çalışasım vardı ne motivasyonum. Çok aşağılıkça suçlamalar yöneltiliyor, ya da çok yetersiz hissetmeme neden olacak şekilde psikolojik şiddet görüyordum. Bunu eşimle çözmeye çalıştım olmadı. O çift terapistine gidelim dedi ben istemedim, çünkü bana bu tarz şeyler iyi gelmiyor, sevmiyorum. Ben ayrı ayrı psikyatriste gidelim dedim. Bir şekilde birbirimizi yıprattık ve bu durumu aşamadık. Sonunda, dün itibariyle boşanma kararı aldık. Bir tane kızım var, herkesin örnek gösterdiği, arkadaşlarına, çevresine duyarlı, ödülden ödüle, başarıdan başarılara koşan, hayran olduğum, beni bile çoğu zaman şaşkınlığa uğratarak yanlış davranışlarımı düzelten, harika ötesi bir kızım var. Ve kızımı istediğim herhangi bir anda göremiyecek olmam duygusu bana öğle bir oturduki şu an bile ağlayarak yazıyorum.
Demem o ki, dişil enerji videoları izleyecekseniz, eşinize izletecekseniz.. lütfen ama lütfen bir daha düşünün.
Sevgiler, saygılar...
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer