Suçlu muyum evliligi benmi bitirdim?

Senin yaşadıkların gerçekten kolay değil. Bir insanın bir evlilikten beklediği en temel şey; anlaşılmak, değer görmek, birlikte hareket edebilmek, güven ve huzur hissedebilmektir. Ama senin anlattıklarına bakılırsa, sen bu duyguların çoğunu yaşayamamışsın. Karşındaki kişiyle bir hayat kurmaya çalışırken, yalnız kalmak ne kadar yıpratıcıdır, bunu sen çok iyi biliyorsun belli ki. Eşin, dışarıda sabahlayıp seni evde yalnız bırakırken, sen aslında sadece fiziksel olarak değil duygusal olarak da terk edilmişsin.

Kendini ifade edememek, anlaşılmamak ve çareyi annesine anlatmakta bulmak… Bu aslında senin bir çözüm yolu arayışındaydığını, çabalamaktan hiç vazgeçmediğini gösteriyor. Ama her seferinde yardım istediğin kişinin senin arkanda durmak yerine durumu gidip oğluna anlatması da seni iki kez yalnız bırakmış aslında. Hem eşinle baş başa kalmışsın hem de destek beklediğin yerden destek yerine suçlamalar ya da kırgınlıklar gelmiş olabilir.

Çiftlerin zaman zaman sorun yaşaması normal ama bu sorunlar karşılıklı iletişimle çözülür. Ama o hep uzak durmuş, konuşmak yerine yatağı ayırmayı, susmayı, kaçmayı tercih etmiş. Şiddet gibi hiçbir şekilde kabul edilemeyecek bir çizgi de aşılmış… Orası artık geri dönülemez nokta. Bir insan sevdiğine el kaldırmaz. Sevgisizlik bir yana, saygının da kalmadığı bir yerde, sen hala devam etmeye çalışmışsın, ne kadar güçlü olduğunu anlatıyor bu. Belki de sevmişsindir, ya da sadece evliliğini yaşatmaya çalışmışsındır, sırf “olmadı” dememek için, belki de sırf “daha fazla yıkılmayayım” diye. Ama o seni anlamak yerine kendi bildiğini yapmış hep.

İkinizin de çalıştığı bir düzende, evin yükünü tek başına taşımaya çalışmışsın. Yemek, temizlik, yalnızlık, ilgisizlik… Bunların hepsi üst üste geldikçe insanın ruhunu kırar. Hele bir de bir zamanlar “hayatımı paylaşacağım kişi” dediğin insan tarafından dışlanmak, yok sayılmak, sadece bir odada değil, hayatta da yalnız bırakılmak insanı çok derin bir boşluğa sürükler.

Boşanmak istemediğinde bile bir umutla konuşmak istemişsin, belki bir yol buluruz, belki anlatabilirim, belki bu defa değişir demişsindir ama o yine susmuş. En son da yatağı bile ayırıp seni salona yollaması… Bu sadece bir fiziksel ayrım değil, bir anlamda duygusal olarak da tamamen seni kapının dışına itmiş.

Ve sen, bu kadarını yaşadıktan sonra artık baktın olmuyor, kendi yolunu çizmişsin. Dava açılmış, çekişmeli bile olsa o adımı atabilmek büyük bir cesaret ister. Çünkü kimse kolay kolay evliliğini sonlandırmak istemez, hele hele emek vermişse, çabalamışsa. Ama bazen gitmek, kalmaktan daha onurlu bir seçim oluyor.

Bunu yazarken içinde bir doluluk, bir yorgunluk, belki de bir kırgınlık hissediyorum. Ama bil ki sen bu süreçte elinden geleni yapmışsın. Hiçbir şey için kendini suçlama. İfade edemediğini düşündüğün yerlerde bile sen aslında anlatmaya, düzeltmeye, iyileştirmeye çalışmışsın. Karşındaki kişi dinlememeyi tercih etmiş. Bu senin değil, onun eksikliği.

Şimdi sana kalan şey kendini yeniden kurmak. Kalbini, zihnini, gücünü toparlamak. Belki hala yara yerlerin var ama unutma, o yaralar zamanla kabuk tutar. Sen değerli bir insansın, sevgiye, anlayışa, huzura layıksın. Bunları bir başkasında değil, önce kendinde aramayı öğrenmek belki ilk adım olur. İyileşeceksin. Ve bir gün, geçmişe dönüp baktığında “zor bir dönemdi ama atlattım” diyebileceksin. Çünkü sen zaten içten içe güçlü birisin. Bunu unutma.

ortada kendini suçlayacak hiçbir şey yok. boşanmayı bile o istemiş anladığım kadarıyla sen yuvanı kurtarmak için elinden geleni yapmışsın. Sonuç olarak olan olmuş suçlu aramayada gerek yok aslında en değerli hazinemiz kendimiz ona iyi davranmamız gerekir onu suçlamak bizi daha da aşağı çeker. Zor süreçler tabi Allah yardımcın olsun.