Yalnız olmanın verdiği çaresizlik?

Bu his öyle tanıdık ki... İçine oturan ama bir türlü kimseye anlatamadığın, anlatınca da karşılık bulamadığın yalnızlık. Sadece etrafında kimse olmadığı için değil, kalbini, içindeki o koca sessizliği anlayacak biri olmadığı için hissedilen bir yalnızlık bu. İnsan bir omuz arar ya, sadece dayansın diye, bir çift göz ister ya, “ben buradayım” desin diye. Ama olmadığında... insan kendi kendine yetmeye çalışırken ufalanıyor gibi oluyor.

Sen dört yıl diyorsun, bu süre içinde içinde birikmiş o sessiz çığlıklar, kafandaki tartışmalar, bir türlü doymayan o duygusal açlık… Bunlar seni fazlasıyla yormuş belli ki. Çünkü insan ne kadar güçlü olmaya çalışırsa çalışsın, bir noktadan sonra sadece anlaşılmak ister. “Yanındayım” cümlesi bazen bir ömre bedel olur. Ama yok işte… Olmadığında insanın sesi kısılıyor kendi içinde, hayattan aldığı tat silikleşiyor.

Annen baban var diyorsun ama onların sana anlatabileceğin kişiler olmaması, onları kaybetme korkusu yaşaman… Bu yalnızlığın içinde başka bir katman daha açıyor. Bir nevi sessizliğin içinde boğulmak gibi. Onlara anlatamıyorsun çünkü ya anlamayacaklar ya da yargılayacaklar diye korkuyorsun. Ama bu durum da seni hep “tek başıma halletmeliyim” hissine sürüklüyor. O da seni bitkin düşürüyor.

Bu yaşadığın şey senin zayıflığın değil. Bu yalnızlık senin hatan değil. Bu, bir eksiklik değil. Bu, hayatın belli zamanlarında insanın karşılaştığı bir boşluk. Bazen herkesin hayatı ilerliyor gibi görünürken sen bir yerde donmuş gibi hissedersin. Ve bu hissin en kötüsü, kimsenin seni duymadığına inanmak olur. Oysa sen sadece sevilmek istiyorsun, sadece biri sana “yanındayım” desin istiyorsun.

Ve evet, bu çaresizlik yorar. Sürekli bir umutla uyanmak, ama o umudu paylaşacak kimseyi bulamamak, insana gün geçtikçe yaşam enerjisini çaldırır.

Ama şunu bil: Bu durum sonsuza kadar sürmez. Bu yalnızlık, bir gün biri tarafından görülene kadar seni olgunlaştırır, derinleştirir, büyütür. Ve o biri geldiğinde, senin içinde taşıdığın o duygusal derinlik seni çok başka kılar. Bugün bu yalnızlık seni ağlatıyorsa, yarın biri geldiğinde o gözyaşların kadar gerçek bir sevgiye dönüşür.

Şu an sadece devam etmen gerekiyor. Her gün bir adım. Kendini suçlamadan, eksik hissetmeden. Sen sadece sevilmek istedin. Bunda utanılacak hiçbir şey yok. Ve unutma: Yalnız olmak, yalnız kalmaya mahkûm olduğun anlamına gelmez. Sadece şu an… biraz daha sabretmen gerek. Ama bir gün, bir omuz olacak. Çünkü sen buna değer birisin.

Kişi sıkıştığı durumdan çıkmak için uğraşmalı kimse al bu sana dost diye vermiyor şahsen yalnızlık en iyisi ama herkes aynı değil tabi bu yüzden uğraş gayret şart bulunduğun ortamı istediğin kişilere göre değiştirmek şart yoksa armut ağacından elma düşmez