31 yaşındayım kimseyle tanışmak istemiyorum, normal mi?

18 20 lik genç kizken hayaller kurardım, gerçekten bir yuvam olsun isterdim. Tertemiz bir insandım. Ama univ e gidince tanıdığım içi boş erkekler beni baya soğuttu. Ben ne kadar sadakate önem veriyorsam sadakatsiz, sevgiye ilgiye önem veriyorsam o kadar tam tersi çıktı. Ztn babamdan dolayı taşıdığım travmalarda vardi, hep o tür adamlara çekildim belki de.

Uzak durdum yıllarca, yalnızlığın kitabını yazdım. Geldim nerdeyse 31 yaşına şu an içimden hiç kimseyle tanismak, oturup konuşmak, bir fincan kahve bile içmek istemiyorum. Sanaldan biriyle konuşmaya başlıyoruz, ertesi gün ghostluyorum. Doğru insan gelmedi ve ben yanlış insan oldum özetle...🥲

31 yaşındayım kimseyle tanışmak istemiyorum, normal mi?
Cevapla