Yalnızlığınızı kurtulunması gereken bir şey olarak mı görürsünüz?

Hayat, ne tamamen siyah ne tamamen beyaz. Bir yanıyla gülümseten, diğer yanıyla yoran; bazen avuçlarımızda çiçek gibi açan, bazen de avuçlarımızdan kayan bir su gibi… Ama tüm bu çelişkilerine rağmen, evet, hayat güzel. Çünkü iyisiyle kötüsüyle, bize var olmayı öğretiyor.

Benim gözümden hayat, zaman zaman üzerime yürüyen dev dalgalar gibi oldu. Öyle anlar geldi ki nefes almak bile zorlaştı. Ama her zorlukla birlikte içimde bir ses yükseldi: “Devam et.” Çünkü anladım ki, dirayetli olmak yalnızca güçlü görünmek değilmiş; asıl dirayet, gözyaşların içinde boğulmadan yürümeye devam etmekmiş.

Her acı, bana bir şey kattı. Her kayıp, başka bir değerin kıymetini öğretti. Her düşüş, içimdeki ayağa kalkma gücünü fark ettirdi. Ve en önemlisi, kötü günler gelmese iyi günlerin ne kadar kıymetli olduğunu nasıl anlayabilirdim?

Hayatın güzelliği, sadece kolaylıklarında değil; zorluklarının bize kattığı derinlikte gizli. Tüm o sınavlar, belki de daha şefkatli, daha sabırlı, daha anlayışlı bir “ben” olmam için gerekliydi. Ve şimdi biliyorum ki, güçlü olmak, duygusuz olmak demek değil. Tam aksine, hissederek, sarsılarak ama yine de umudu elden bırakmadan yürümeye devam edebilmekmiş.

İşte bu yüzden hayat, tüm eksikleriyle, fazlalıklarıyla, kırıklarıyla güzel. Çünkü o bizi şekillendiriyor. Ve biz, her darbede biraz daha kendimizi buluyoruz.

İyileşmek kolay değil ama imkânsız da değil. Yeter ki içimizdeki ışığı söndürmeyelim. Çünkü karanlık ne kadar yoğun olursa olsun, küçücük bir ışık bile ona meydan okuyabilir.

Bazen yalnız kalmak çok iyi geliyor insana