Yalnızlığı seviyorum, sevmekten başka çarem yok. Böyle daha huzurlu hissediyorum kendimi.
Kendimle çok konuşan birisiyim. Sürekli kendime sorular sorup, cevaplamaya çalışıyorum. Kendimle sohbet etmek hoşuma gidiyor.
Yalnızlığımı müzikle paylaşıyorum. Sessizliği bozan, sahip olduğum müzikler oluyor. Bu sessizliğe müziksiz katlanamazdım. En büyük nimetlerden bir tanesi budur.
Şu an dinlediğim müziği paylaşıyorum. Sessizliği bozan nadide eser...
Elbette konuşuyorum derin konular içeride çözülüyor. Dışarıya ise ihtiyacen aynaya baktığımda -hadi yapabilirsin -pes etmek yok gibi tek düze cümlelerden başka ses vermem.
👍🏻 güzel. Bir yazı okumuştum söyle diyordu. “Bir Japon atasözü derki; Asla kendin hakkında kötü konuşma , çünkü içindeki savaşçı bunu duyacak ve kötü etkilenecektir. “En güzel yol olumluya odaklanmak. İnanmasakta olmuş olacağını söylemek.
Yalnız kalmak insan ruhuna iyi gelen bir şeydir. İnsanı fazla ve gereksiz düşüncelerinden arındırır, yalnız kalmakla adeta: insan kendini yeniden onarır... Tabi o onarımlara kapısını açık tutarsa.
Kişilik & Karakter konusunda 25,5b cevap paylaştı.
Artık o kadar yalnızlığa alıştım ki konuşamaz oldum.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
11 yaşında evden ayrılan yaşı 40'ı geçmesine rağmen hala yalnızlıktan başka hiçbir hayat bilmeyen ben... Ykalnızlığın sadece korkunç bir laneti vardır ne ezgisi ne konforu ne de özenilecek bir tarafı...