Annemin hastalığı beni çok yıprattı ama kimseyle konuşamıyorum napıcam?

Annemde 1.5 sene önce meme kanseri bulundu. Yaşım 24dü. Annemle aram ondan önce pek iyi değildi o aralar sevgilimi uzak mesafe diye istemiyordu ve hep aramız gergindi. Neyse tesadüfen fark edildi annemde kanser. Aramızdaki tüm kavgaları kenara koydum ve yanında olmak için çabaladım. Kendimi suçlu hissettim annemi çok mu üzdüm diye. Daha önce babam babasını kanserden kaybettiği için annemin doktor işlerinle ben ilgilendim. Ayrıca almanyada yaşıyoruz annemin ve babamın yeterince almancası yok. Bir yaş büyük ablam var ona da kendime güvendiğim kadar güvenemedim bazen çok kaygısızca davranıyor ve annemle 2 kere kemoya gitmiş. Film izlerkene orada serumun akmadığını fark etmemiş ayrıca canı pek gitmekte istemiyordu gibi. O yemek falan hazırlıyordu bende annemle ilgileniyordum. Ya çok berbat durumlar yaşadık ve ilaçların bi çok yan etkisini annemde gördük. Bu aralar iyi 5 aydır sadece hap tedavisi görüyor ve kan kontrolü yapıyorlar. Gerçekten çok rahatladım ama her şeyi o kadar içime atmisım ki bazen durduk yere uygunsuz yerlerde ağlıyorum. Geçen iş yerinde çalısırkene birden bire aklıma geldi gözlerim dolunca tuvalete gidip ağladım. Eskiden ağlamamı yalnız kalana kadar tutuyordum şimdi ne zaman ağlayacamı hissedemiyorum. Kuzenimin nişanında yengem annen nasıl diye sordu birden bire hüngür hüngür ağladım. Kuzenim de onun arkasından ağladığımı düşünmüstür çok utandım. burada psikoloji destek almak çok aşırı zor ve pahalı. Konuşacak arkadaşım yok. Ailemle bu konuyu ve hislerimi anlatmak istemiyorum. Hem annem üzülür suçlu bulur kendini hem korkuyorum babamgillerin benim duygularımı hafife alıp küçümsemelerinden. Konuşacak arkadaşımda yok. Tek yakın arkadaşımın bebeği oldu ve hasta benim için de üzülsün istemiyorum. Sevgilime anlatıyordum ama o da ablama gıcık gitmeye başladı ve beni tam anlamıyor. Annemi zaten fazla sevmiyordu bizim ilişkimize karşı diye. Sizce ne yapmalıyım