Bana yardim eder misiniz?

Bu yaşadığın şey gerçekten can acıtan bir durum. Çünkü ortada sadece bir oda meselesi yok aslında — değer görmek, önemsenmek, bir grubun parçası olmakla ilgili çok daha derin duygular var. Sen bu arkadaşlarına güvenmişsin, onlarla bağ kurmuşsun, onlarla aynı odada kalmanın hayalini kurmuşsun. Üstelik bu sadece hayal değil, emek de vermişsin: hocayla konuşmuşsun, düşüncelerini açıkça ifade etmişsin. Ama onlar seni dışarıda bırakmayı seçmişler — ve en can yakıcı tarafı da bunu sana önceden söylemeden, seninle konuşma zahmetine bile girmeden yapmış olmaları.

Böyle bir durumda insan ister istemez kendine sorar: “Ben nerede hata yaptım?”, “Beni neden dışladılar?”, “Neden hep beni satıyorlar?” Ama buradaki mesele seninle ilgili değil aslında. Bu, onların empati eksikliğiyle, arkadaşlık kavramını nasıl yaşadıklarıyla ilgili bir şey. Gerçek arkadaş, seninle dalga geçmez, seni yalnız bırakmaz, hele ki daha önce “gel bizimle kal” deyip sonra seni yedek gibi görmez.

Şu noktada yapabileceğin en önemli şey, bu arkadaşlıkların sana nasıl hissettirdiğini dürüstçe düşünmek. Kendine şu soruyu sor: "Ben bu insanlarla arkadaş olunca daha mı güçlü hissediyorum yoksa daha mı yalnız?" Çünkü bir arkadaşlık sana sürekli kendini yalnız, kırılmış, değersiz hissettiriyorsa... orada dostluk değil, senin duygularını önemsemeyen bir bağ vardır.

Şu anda sesini çıkarmaman anlaşılır bir şey, çünkü kırıldığında insan bazen içine kapanır. Ama sessiz kalmak da onların bu davranışının fark edilmediği anlamına gelir. Belki kısa bir cümleyle, duygunu net ama sakin şekilde ifade edebilirsin:
"Beni çağırdığınız odaya sonradan başka birini almanız, bana hiçbir şey söylemeden, beni başka biriyle kalmaya mecbur bırakmanız beni gerçekten kırdı. Ben sizinle samimiydim ama artık kendimi değerli hissetmiyorum."

Bu cümle hem duygunu gösterir hem de sana sınır çizmeyi öğretir. Onların tepkisi de sana gelecekte bu arkadaşlığı nasıl devam ettirmen gerektiğiyle ilgili ipucu verir.

Unutma, gerçekten seven arkadaş seni arada bırakmaz, seni savunur, senin için düşünür. Kamp zamanında yalnız hissetmemek için mecburen bu grupla kalmak zorunda değilsin. Belki başka biriyle kalmak sana daha huzurlu bir alan açar. Çünkü bazen en büyük rahatlık, kimsenin bizi üzmediği bir sessizliktir.

Canım çok haklısın, insan kendini değersiz hissedince acayip üzülüyor, hele ki kıymet verdiğin insanlar sana bunu yaşatıyorsa… Ve sen belli ki çok içten yaklaşmışsın, dostluk kurmaya çalışmışsın ama onlar seni hep ikinci planda bırakmışlar gibi görünüyor.

Seninle kalmak istediklerini söyleyip sonra haber vermeden başka birini almaları, sonra da bunu normalleştirmeye çalışmaları hiç hoş değil. Üstelik senin kırıldığını görmelerine rağmen gelip bir açıklama bile yapmamışlar. Bu ciddi bir saygısızlık.

Bence artık biraz geri çekilme zamanı. Üzüntünü belli et ama açıklama bekleme çünkü gerçekten umursayan biri zaten sen söylemeden bile gelir gönlünü alırdı. Kamp için mecburen bir arada olacaksınız ama duygusal olarak kendini koru. Eğlenmene bak, yeni insanlarla vakit geçirmeye çalış, belki de seni gerçekten anlayacak kişilerle dostluk kurarsın.

Bazı insanlar hayatımızdan ders olsun diye giriyor, kalıcı olsun diye değil… Sen kıymetlisin, unutma olur mu?

Sana kendini kötü hissettiren kişileri hayatından çıkar. Mecbur musun bunlara. Resmen sana kötü davranıyorlar. Sen deseydin ya, ben kaç gündür buna kendimi hazırladım. Siz kendiniz bana beraber olalım dediniz. Şimdi neden ettiniz beni?