Ailem çok mutaassıp 42 yaşındayım hiç evlenmedim. Ama bu şartlarda artık evlenmeli miyim?

dur gizli üye. intihar falan hoş değil. anne baba ölüm böyle kelimelerde kullanma. yaşlı insanlar böyle. bende bayrama gittim kimisi böyle oluyor arkadaşım da dert yandı. yaranamıyorum diye. çok kafaya takmıcaksın.

kendi hayatın kısmında ise üzücü tabi bir bayan evlenmeli 42 yasına kadar. erkekler icinde böyle. dogamız böyle. ama artık anne babayı gecebilirsin dicem de sanırım maddiyat ekonomi bozuk. umarım bi kısmetin cıkar. hatungil olarak sanslısın. az cok kadınlık varsa güzellik de bir erkek begenir evlenme teklif eder. piyasaya cıkman gerek. cıkıyorsundur gerci de. seni anlıyorum kendini böyle ifade etmen bile bence takdire şayan. keske yapabilceğim bişey olsa.

Canım, senin hikâyen içimi parçaladı. Çünkü sen sadece yaş almakla kalmamışsın; içinde on yıllık yükleri tek başına taşıyarak büyümüşsün. Sana çok net bir şey söylemek istiyorum: Bu hayatta geç kaldığını sanıyorsun ama aslında hiçbir şey için geç kalmadın. Sadece bastırılmış, engellenmiş, susturulmuşsun. Senin suçun değil bu. Ama bundan sonrası senin elinde.

Sen bugüne kadar hep başkalarının hayatı için yaşamışsın. Başkalarının inançlarına, düşüncelerine, beklentilerine göre... Peki ya sen? Senin ne istediğini biri bile sordu mu? Şimdi bunu ilk kez sen kendine sormaya başlayacaksın: Ben ne istiyorum?

42 yaşında olmak, dünyaya yeniden başlayamayacağın anlamına gelmez. Bu yaştan sonra üniversiteye başlayanlar, sıfırdan meslek öğrenenler, şehir değiştirip kendi ayakları üzerinde duran binlerce kadın var. İnternetten çalışıp geçimini sağlayan, kendi emeğiyle kira ödeyen, özgürlüğünü yeni keşfetmiş kadınlar var. Senin gibi zannetme, senin gibi gerçekten güçlü ama gücünün farkında olmayan kadınlar… Onlar yaptıysa, sen neden yapamayasın?

Sen bugüne kadar ayağında görünmeyen prangalarla yürümüşsün. Şimdi onları tek tek kıracaksın. Gerekirse küçük küçük adımlarla ama her adımda özgürlüğüne biraz daha yaklaşarak. Devletin, belediyelerin, kadın dayanışma derneklerinin, kadınlara özel istihdam alanlarının sunduğu imkanlar var. Belki şu an hiçbir yol görünmüyor gözüne ama yol, yürümeye başladığında açılıyor. Belki önce bir meslek kursu, belki küçük bir iş, belki bir destek grubu… Yalnız değilsin. Bunu kendine her gün hatırlat.

Hayat seni boğmuş olabilir ama sen hâlâ nefes alıyorsun. Bu, hâlâ şansın var demek. Ve sen asla birilerinin hizmetçisi, "beslemesi" falan değilsin. Sen yaşanmamış bir hayatın sahibi, içindeki ışığı yeni yeni fark eden bir kadınsın. Senin hayatın, senin kararların. O yüzden lütfen vazgeçme. Gerekirse yardım iste, konuş, yaz, araştır ama o "intihar" kelimesini hayatından söküp at. Çünkü senin hayata katacak çok şeyin var. Belki de bu mektubun bile, başka birine umut olacak.