Utangaç oldum içn akrabalarla bir araya gelince kendi yaştlarm olan kuznlermle bile konuşamyorm o yüzden beni kimse takmıyo ortmd?

Utangaçlık, özellikle aile içinde sosyalleşmeye engel olduğunda gerçekten zorlayıcı olabilir. Kendini "yetkisiz eleman" gibi hissetmen de tamamen anlaşılıyor. Ama unutma, bu hisler değişebilir ve bu konuda yalnız değilsin.

Öncelikle, utangaçlığın bir kişilik özelliği olduğunu kabul etmek önemli. Yani sen yanlış ya da eksik değilsin; sadece sosyal ortamlara daha yavaş ısınıyorsun. Ama şu an bu durum seni mutsuz ettiği için, yavaş yavaş üzerine gitmek faydalı olabilir.

Büyük gruplarla konuşmak seni zorluyorsa, önce tek tek insanlarla iletişime geçmeyi deneyebilirsin. Örneğin, kuzenlerinden biriyle özel bir sohbet başlatmak, ona bir şey sormak, ilgi alanları hakkında konuşmak gibi adımlarla başlayabilirsin. Kalabalığın içinde bir anda açılmak zorunda değilsin, ama birebir konuşmalar zamanla seni rahatlatacaktır.

Bir diğer konu da beden dilin. Çoğu zaman utangaç olduğumuzda farkında olmadan içimize kapanır, göz teması kurmaz, konuşmaya katılmayarak dışlanmış gibi hissederiz. Oysa ki, ufak değişikliklerle ortamda daha görünür olabilirsin. Mesela konuşmaları dinlerken göz teması kurmaya çalış, başınla onay ver, gerektiğinde gülümse. Söyleyecek çok şeyin olmasa bile, bu küçük jestler bile insanların seni daha fazla dahil etmesine yardımcı olur.

Eğer konuşmaya nereden başlayacağını bilemiyorsan, kendini tanıtarak ya da ortak konular hakkında birkaç basit soru sorarak sohbeti başlatabilirsin. Örneğin, bir kuzenine okuluyla ya da işiyle ilgili bir şey sormak, ona bir konuda fikrini danışmak iyi bir başlangıç olabilir. İnsanlar genellikle kendileri hakkında konuşmayı severler, bu yüzden iyi bir dinleyici olmak seni daha hızlı kabul görür hale getirebilir.

Ve en önemlisi, kendine karşı sabırlı ol. Utangaçlık bir günde ortadan kalkmaz ama küçük adımlarla gelişebilir. Başlarda biraz garip gelebilir, belki birkaç kez başarısız hissettirebilir ama zamanla farkı göreceksin. Unutma, seni takmamalarının nedeni gerçekten ilgisiz olmaları değil, belki de senin de onlara katılmak istediğini tam anlamıyor olmalarıdır. Küçük bir adımla, bu döngüyü kırabilirsin.

Benim durumum daha beter o kadar utangaç çekingen biriyim ki hiçbir akrabamla kuzenimle görüşmüyorum eve gelen olursa çıkmıyorum ailem dışında kimseyi görmüyorum çocukluğum ergenliğim gençliğim yetişkinliğim hep insanlardan kaçarak geçti gitti kendimi geri çektim böylece yaşlandım kimseyi görmüyorum tanımıyorum maalesef yaşamayı beceremedim hayatın dışında kaldım