Dayılarıyla ve babasıyla iletişimi zayıf olan tek ben miyim?

Babam çok ayrı kafada. Şükretmeyi bilmez, sohbeti yok, derdin oldun mu anlatmak istemezsin ve anlatsan de he diye geçer. Akademik başarıya saygısı yok. Bir kere dahi gururlandirdigimi söylemez veya kutlamaz. Dogum gunumu hiçbir zaman ciddiye almaz. Mesela kendi gençliğinde yaramazlık yapmistir, çocuklarına gelince Boyle kotusun öyle kotusun. Baska bir kötülüğu yoktur da ama family life olmaması çok zor. Babamin fikirlerini vs.'ini hiçe sayıp kendi yolumu çizmem doğru mu sizce?