Açılamadigim icin dinden soguyorum, napicam?

Evet maalesef bu mutsuzluk geldi hayatımın tam ortasına oturdu, hemde işsizlik dönemimde. Ne biriyle görüşmek istiyorum ne kursa veyahutta herhangi bir gösteriye sinemaya tiyatroya sergiye vs gitmek istiyorum çok sıkıldım.

benzer bi süreci çok kısa olarak yaşadım ve dayanamadım ciddi konuşmak gerekirse. Bana tek iyi gelen şey kendimce bana kötü hissettirmeyecek olanı seçmek oldu. Sana açıl diyemem ama kendini istemediğin bir kalıba sokarak bir şeyler yapmayı zaten isteyemezsin, kendi kararlarını verecek kadar büyük bi kadınsın dediğim gibi ama hayata atılması gerekecek kadar da gençsin. İstersen psikiyatrik olarak yardım al ama 18 yaşında yarı kendi isteğinle aldığın bi karar yüzünden son 20'liklerini zehir etme kendine

Senin nasıl bir surec oldu

benim ailemle aynı evde yaşamak dışında hiçbi bağlantım yoktu o yüzden pek empati kuramayabilirim belki. İmam-hatiplerde okutuldum 8 yıl boyunca ailem de baskıyla beni 18'ime girmeden kapanmam için teşvik etmeye çalıştı, dedim sonuçta Allah'ın emri. Çevremde de çok fazla başörtülü yaşıtım vardı hiç öyle bi inkar etme dönemim olmadı ama asla rahat hissedemedim. Ben çok açık giyinen biri de değilim normalde zaten ama kendimi daha da kapatmaya çalışmak 2 yıllık zulümdü direkt. Ailemin yanından taşındım üniversite için, taşındığım an da açıldım açıkçası, başta çok garip geldi kendimi daha kendim gibi hissetmek vesaire dışarı çıkınca bi sanki soyunukmuşum gibi hissettim dürüst olmak gerekirse 2 yıl kapanıp açılmak son derece garip hissettiriyosa 11 yılı düşünemiyorum ama iyi ki istemediğim şekilde kalmamışım diyorum. Dile kolay 730 tabii ama duygularını az çok anlayabiliyorum diye düşünüyorum. Kendini sıkmanı gerektirecek hiçbir şey yok, kimsenin görüşü senin kendinle barışık olmandan önemli değil. Yine aynı şeyleri giy ama başını açıp saçını güzelce salıp çık dışarı mesela. Yine özgüvenin fark edilir. Senin hayatını sen yaşayacaksın içini bu kadar bunaltan bi durumda kalıp kalmamak da senin elinde

Keşke bir arkadaşım olsaydı beni destekleyen, kimsem yok.
Ailem, akrabalarım vs hepsi karşı. Hepsi beni dislayacak , etiketleyecek göreceğim muamelelere dayanacak psikolojim de yok.
6 aydir şsizim evdeyim ztn ailem ile yaşıyorum :(

e o zaman aile evinde yapacaksın bunu. 27 yaşındasın anladığım kadarıyla kimsenin senin hayatına böyle bi konuda müdahale etme hakkı yok. Dışlandın diyelim başka insan mısın yok? Her zaman mı göreceksin o muamaleyi? Ama bu şekilde ömür boyu içten içe kendini yiyeceksin. Dışarıya kulağını kapatmayı öğrenmen lazım senin önce