Eşim annemle görüşmek istemiyor?

Annem bazen söylediği kelimeleri karşısındaki kendi evladıymış ve anlayabilecekmiş gibi kullanıyor. Eşimede böyle kelimeler kullandığı için eşim gün geçtikçe annemden soğudu. Ben hep anlatmaya ifade etmeye çalıştım hem anneme hemde eşime durumun ne olduğunu düzgün bir dille anlatmaya çalıştım. Bazen eşimin anneme karşı kurduğu cümlelerden dolayı (annemin yüzüne değil, bana söyleyerek) sert kavgalarda ettik. Ayrılma noktasınada geldik. Annemi savunduğum için sanıldı bu kavgalar ama öyle değildi. Uzun tartışmalar uzun soğukluklar oldu. Annemin kötü niyetli olmadığını aslında bu davranışının sana karşı samimi olmaya çalışmasından dolayı olduğunu defalarca dile getirdim. Annemlede konuştum anne durum bu dikkat et dedim. Annem kendisi ilede konuştu. Neyse uzun bir süre sonra bi şekilde anladı diye düşünüyordum.

Annemle görüşmek zorunda olmadığını anlattım kendisine. Ama saygı duyması gerektiğini, eğer kendi üzerine alındığını bir kelime cümle varsa cevabını vermesinide söyledim. Ben seni savunurum merak etme dedim.

3 yıllık evliyiz. Durum yukarıdaki gibiyken 2. Yılımızda eşim hamile kaldı. Bu süreçte annem iyi niyetle kendini daha iyi ifade edebilmek için sürekli aradı eşimi. Hiç telefonlara cevap vermedi. Mesajlar atmış annem daha sonradan da kendimde okudum annemin telefonundan. Mesaja karşı annemin "tamam" demesine bile alınır durumdaydı artik. Hamilelik geçer dedim.

Bebeğimiz doğdu 4 aylık şu anda. Ama ilk aylar eşim sütten dolayı çok problem yaşadı bir türlü getiremedik sütü. Denemediğimiz yol kalmadı günlerce emzirme danışmanlarına gittik. Bu süreçte annesi bizde kalıyordu. 20 25 günlük sürecin sonunda annesi çalıştığı için gidecekti ve eşime dilerse annemle veya ablamla onun için konuşabileceğimi söyledim. Lohusalığında verdiği etkiyle aileme karşı hakarete döndü iş ve benimde gözüm döndü biraz sinirlendim sağa sola vurdum. O bana dedi ben ona dedim ne dediyse. O benim anneme ben onun annesine..

Bu olay olduktan sonra bir gün annem eşimi aramış yine açmamış telefonu. Annesi annemi aramış. Ve telefonda kapışmışlar. Kapışma o kapışma. Eşim ve annesinin bir numaralı düşmanları biz olduk. Annesiylede ben takıştım bu süreçte herkes kendi çerçevesinden haklı. (Kavga sebebimizde annemle yüzleştirdim. Kendi isteği ile.)

Uzun süre eşimle aram bozuktu ve şimdi biraz biraz düzeliyoruz. Onun annesi bize gelmiyor. Benim ailemde bebeğimizi görebilmek için bazen geliyor. 1 2 kere oldu tabi bazen dediğim.

Eşim annesine gidiyor ve bebeğimiz küçük olduğu için eşimle gidiyor. Annesi doyasıya bebeği sevebilirken, ben aileme bebeğimi götüremiyorum. Eşim bu konuda aileme saygı duymuyor. Diğer aile bireylerimle iyi anlaşıyorlar ama sırf annem yüzünden o eve gitmeyeceğini söylüyor.

Eşimin annesi ve babası ayrı. Babasının annesi çok çektirmiş ailesine. Babasıda bunları dövüyormuş bu sebeple acayip bir savunma mekanizması geliştirmişler. Hiç bir şekilde haklı çıkamıyorsunuz karşılarında. 2+2=4 dediyseniz onlar 5 diyeceklerdir.

Artık yoruldum. Ben bebeğimi ailemde sevebilsin görebilsin istiyorum. İstediğim zaman bende ailemi görebilmek istiyorum. Bazı konularda çok kötü oyuna geldim. Annesi eşimi bazı konularda çok zehirledi diye düşünüyorum.

Tavsiyelerinizi bekliyorum.

Hep ezilen ben oluyorum. Annem babamda sanki ben bebeği götürmüyormuşum onlara gibi hissediyorlar diye düşünüyorum artık. Çok yoruldum.

Baskın sert sinirli bir tip olmak istemedim hayatım boyunca hep çözümcü olmaya çalıştım. Mesleğim gereği de problem çözen bir insanım. Kendi problemimi çözemiyorum ve işin sonunda "annesini" kendi ailesine değişen biri muamelesi görüyorum.