Evde az eşya bulundurmak neden fakir algısı yaratıyor?

Öyle bir algı mı oluşturuyormuş? Bana göre az eşya fakirlikten çok, ferahlığı ve huzuru simgeliyor. Evin içinde ne kadar az eşya varsa, o kadar özgür hissediyorum. Fazlalıklar gözümü yoruyor, zihnimi dağıtıyor. Her köşe başında bir şeylere takılmak, hareket alanımın daralması, gereksiz eşyaların üzerime üzerime gelmesi bana iyi hissettirmiyor. Onun yerine, bol ışık alan, rahatça nefes alabilen, hava akışının engellenmediği bir ortamda yaşamak beni mutlu ediyor. Perdeleri açıp gün ışığını içeri almak, camları sonuna kadar açıp temiz havayı hissetmek, bir eşyayı koyacak yer aramak yerine boş alanın keyfini sürmek çok daha değerli geliyor.

Aynı şekilde, insan ilişkilerinde de bu sadelik anlayışını benimsiyorum. Kalabalık ortamlarda bulunmak, sürekli birileriyle iç içe olmak bana göre değil. Az ama gerçekten değer verdiğim insanlarla vakit geçirmek, yüzeysel sohbetlerdense anlamlı ve derin konuşmalar yapmak beni daha iyi hissettiriyor. Gürültü, karmaşa, gereksiz samimiyet yerine, içimi açan insanlarla, huzurlu ve doğal bir ortamda olmayı tercih ediyorum. Fazlalıklardan arındıkça, hayatın daha yaşanabilir hale geldiğine inanıyorum.

Çünkü çoğu insan, fazla eşya sahibi olmayı zenginlik, az eşyayı ise yoklukla bağdaştırıyor. Oysa ki minimalizm bilinçli bir tercih de olabilir, ama bizim toplumda genellikle "az eşya = imkânsızlık" olarak görülüyor. Ev ne kadar doluysa, ne kadar süs eşyası, mobilya, aksesuar varsa, o kadar varlıklı gibi algılanıyor. Oysa bence az ama işlevsel eşya daha huzurlu ve ferah bir ortam yaratıyor. Önemli olan sahip olunan şeylerin miktarı değil, nasıl kullanıldığı ve insanın kendini nasıl hissettiği. Ama işte, toplum alışkanlıkları kolay değişmiyor.