Kocamla olan sorunlarımız beni resmen soldurdu, gözümün feri kalmadı. Ben çözüm aradıkça da duvara tosluyorum. Neden böyle?

2,5 yıldır evliyiz. Bir kere onu ç*pl*k görebilmişliğim yok. Neymiş utanıyormuş, bana zaman ver dedi verdim ama 2 yılı geçti hala aynı. Bir tek evliliğimizin ilk zamanları normaldi. Şimdi 10-15 günde bir ancak yanaşıyor. Ben yanaşmaya kalksam ya şu an gündüz diyor ya da yorgunum bu halde nasıl yapayım diyor.(Kendisi cerrahide asistan doktor. ) Romantiklik var mı deseniz dümdüz öküz. Kaç kere çiçekleri ve sürprizi sevdiğimi söylememe rağmen hiçbir şey yapmıyor. Pahalı olmasına gerek yok yeter ki düşünüldüğümü hissedeyim diyorum ama yok. Muhabbeti zaten doğru düzgün yoktur. Uyku mahmuru olduğunda gel göğsüme yat burada dinlen diyorum uykudan yeni kalktım diyor, zerre romantiklikten haberi yok anlayacağınız. Geçen de bir ameliyatı başarıyla yapmış, hastanesine tatlı gönderdim. Utandırdın, mutlu ettin diyor sen de olmayan adamlık bende var dememek için kendimi zor tuttum. Sevmesem gerçekten hiç katlanılacak gibi değil. Bir kere birlikte banyo yapmışlığımız yok. Ben süslenirim püslenirim ne gerek vardı, çok güzel olmuşsun der sonra tık yok. Böyle anlatınca düşündüğünüz gibi ben de sevilmediğimi düşünüyorum ama ona göre öyle değil. Sevgi öyle bir şey değilmiş. Eve alışveriş yapmak, hastayken bana bakmak, arada bir muhabbet,40 yılda bir beraberlik, arada ev işine yardım vs ibaret sanıyor. O kadar zamanında peşimden koşmuştu ki keşke hayır deseydim çok pişmanım. Evliyim ama dul gibiyim.
Bugün iki haftayı geçti dokunmadın dedim. Başkası olsa senin beni aldattığını düşünürdü dedim. Ne saçmalıyorsan saçmala Allah kalbimi biliyor dedi. O zaman bu iki haftada kaç kere rüyalandın söyle , bana yazık değil mi sen yanımda yatarken bana dokunmak yerine rüyalanıyorsun dedim. Sorun ne nolursun söyle dedim. Ben sordukça sustu, sonra da bu konular benim konuşmak istemediğim ve cevap vermeyeceğim konular , eğer konuşmaya devam edersen ben konuşmuycam dedi konuyu kapattırdı ve bana yine dokunmadı.