Ben ailemle oturup sohbet etmekten nefret ediyorum?

Ayyy aynısı bende kulaklık takıyorum son sese veriyorum sırf duymamak için. 23 yaşındayım halen birey olduğumu kendi sınırlarım olduğunu fark edemiyorlar. Sınırları çizdiğim zaman saygısız diye anılıyorum. O kadar sakin biriyken asi bit kıza dönüştüm. Zamanı gelince yüzlerini bile görmek istemiyorum özelikle abilerimin. Ve için sınır bozucu kısmı ise manipüle ediyorlar, hakkım helal değil, ölsem bir daha ne yapacaksın gibi şeyler söyleyip beni suçlu hissettiriyorlar. Baş ağrısından kafamı kaldıramıyorum üzüntüden

Sjsjjssj hayır canım 23 yaşındayım.

Kız kardeşim de aynı 😅 Ama bence bu özelliğini kırman lazım biraz. En azından kısa süre vakit geçirip tekrar odana geç. Onlar senin anne baban Allah gecinden versin ama ilerde keşke onlarla daha fazla vakit geçirseydim diyerek üzülme

Canım yanlarına oturunca yaptığımız bir şey yok zaten saçma sapan haberleri izliyorlar ben bunaliyoirm. Abimle oturmak zaten berbat bir şey sürekli kendimi kötü hissediyorum. Beni yetersiz hissediyor ve şakaya vuuryur. Kendi sinirmu belirleyince ben asi kötü bir kız oluyorum. Tahammül edemiyorum artık.

Aslında şöyle eskiden aram iyidi yani ama sonradan travmalar ve psikoloji üzerine çalışmaya başladım ve hayatımı artık baştan itibaren düzeltmek için uğraşıyorum. Ve şunu fark ettim bneim ailem tam toksik bir aile narsist bir ailem var, hiçbir şeyi beğenmiyorlar. Zaten onlar yüzünden özgüvenim düştü, mükemmeliyetçi biri olmuştum bir ara. O kadar çok travma bıraktılar ki hepsini çözmek için uğraşıyorum. Artık bir şeylerin farkındayım ve onların yaptığı şeyler sinirmu bozuyor. Abim bugün hakkım helal değil dedi, beni nasıl bir vicdan azabı içine soktuğunu farkında değil. O yüzden tahammül edemiyorum. Sürekli ben suçluyum. Ve kendi sınırlarımı belirlemek için asi bir kıza dönüştüm